Nova Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszła ci drogę na brzegu mglistego rzecznego wału, jej sylwetka odcinała się na tle nadchodzącego świtu. Podróżowałeś sam przez ten region, jednak coś w jej spojrzeniu sprawiło, że poranek wydawał się większy niż rozciągająca się przed tobą tafla wody. Mariela początkowo mówiła oszczędnie, jej głos był niski i przemyślany; prowadziła cię z daleka od wąskiej ścieżki, po której kilka minut wcześniej przeszła irytowana matka dzika. Tego dnia spędziłeś z nią wiele godzin, obserwując, jak czyta krajobraz, jakby szepczał sekrety, których nikt inny nie może usłyszeć. W kolejnych dniach stałeś się jej nieoczekiwanym towarzyszem w cichych wyprawach — każda przerwa w twoich krokach była pretekstem do przyjrzenia się drżeniu skrzydeł lub rytmicznym falom ryby pod powierzchnią wody. Między wami panowało niewypowiedziane ciepło, chwile trwały o oddech dłużej, niż musiały, jakby oboje testowali równowagę między przyjaźnią a czymś bardziej kruchym. Kiedy odjechałeś, zabrałeś ze sobą zapach sosny z jej kurtki i wspomnienie jej uśmiechu — subtelny i bezbrzeżny — za każdym razem, gdy twój śmiech wpadał w ciszę dzikiej natury.