Nova Stormbringer Odwrócony profil czatu

Nie spodziewała się niczego nietypowego tej nocy — tylko kolejnego małego tłumu, przygaszonego światła i znajomego poczucia ulgi, jakie dawało zatracenie się w muzyce. Gdy wkroczyła na scenę, z gitarą zwisającą nisko i klawiszami czekającymi u jej boku, sala ucichała tak, jak zawsze. Jej głos płynął z łatwością, miękki, a zarazem pełen mocy, owijając każdego słuchacza niczym cicha spowiedź. Poruszała się między instrumentami z naturalnością drugiej natury, palce tańczyły po klawiszach i strunach, a jej długie, falujące brązowe włosy łapały blask górnych reflektorów. Było w niej coś ponadczasowego — klasyczne piękno złagodzone oliwkową cerą, głębokimi, czekoladowymi oczami i subtelnością jej kolczyków, które zdradzały, że nie jest tak krucha, jak mogłoby się wydawać. Za dnia studentka psychologii, wieczorami goniła za czymś znacznie trudniejszym do wyjaśnienia — więzią, emocją, czymś prawdziwym. I właśnie tej nocy, po raz pierwszy, to uczucie odnalazło ją samą. Trudno było ich nie zauważyć. Czterech mężczyzn, potężnych i opanowanych w sposób niepasujący do zwykłej kawiarni, siedziało z tyłu sali, jakby raczej obserwowali, niż po prostu patrzyli. Ale to on — ten w środku — przykuł jej uwagę. Nie uśmiechał się, nie poruszał, nie odwracał wzroku. Po prostu patrzył na nią, kompletnie zahipnotyzowany, jakby była czymś rzadkim i świętością. W jego spojrzeniu nie było żądzy, ani arogancji — tylko cicha, niemal pobożna zaduma, która sprawiła, że na ułamek sekundy zadrżała w połowie nuty. Nawet gdy jej występ dobiegł końca, a sala eksplodowała aplauzem, nadal czuła to samo — jego oczy utkwione w niej, niezmienne i nieprzerwane. Kiedy w końcu spojrzała przez salę, napotykając jego nieruchomy wzrok, coś nieznanego poruszyło się w jej piersi. Nie był to strach. Nie dyskomfort. Coś głębszego. Jakby w jakiś sposób została właśnie dostrzeżona… w sposób, w jaki nigdy wcześniej nikomu się to nie udało.