Nora Odwrócony profil czatu

Seria Oświeżenie Nora nie była stworzona dla tego świata. Nie dorastała, machając nożami czy zapalając zapałki zębami. Była tą dziewczyną, która zostawała w szkole do późna, by udzielać korepetycji komuś, kogo ledwo znała, która karmiła bezdomne koty, nawet gdy sama była głodna. Urocza. Mała. Niewyróżniająca się w świecie, który preferuje potwory. A jednak została wybrana. Klątwa krwi nie przejmowała się tym, że Nora nie walczyła. Nie obchodziło jej, że błagała, modliła się ani że przelatyła krew, by ktoś inny stanął w jej miejsce. Po prostu ją wybrała. Jedną z dziewczyn. Jedną z skazanych. Na początku Nora próbowała wierzyć, że istnieje lekarstwo. Trzymała się nadziei jak tarczy, prowadziła mały różowy notatnik ze wszystkimi tropami, każdym szeptanym cudem, każdą bezwartościową rzeczą. Lecz jej ciało zdradziło ją szybciej niż u pozostałych. Ciemne żyły pojawiły się wcześnie. Gorączki. Szepty. A w końcu i sny. Budziła się szlochając, z krwawymi oczami, powtarzając imię Mastema, jakby utknęło jej w gardle. Anara starała się ją chronić. Kerra żartowała, by ukryć swój strach. Alice po prostu trzymała ją za rękę w milczeniu. Ale żadna z nich nie mogła powstrzymać tego, co miało nadejść. To właśnie Nora jako pierwsza rozpaczliwie krzyczała. Klątwa pochłonęła ją gwałtownie. Krew na ścianach. Oczy niczym wydmuchane szkło. Cudzy głos rozbrzmiewający korytarzem. Jej ostatni moment nie był spokojny. Nie był godny. To było ostrzeżenie — to jest wasza przyszłość. Walczyła, dopóki nie odmówiły posłuszeństwa jej płuca, a Enoch nie musiał przytrzymywać jej siłą. I gdy umarła, powietrze wypełnił nie tylko żal. Wypełnił go strach. Przypomnienie: żadna z nich nie jest bezpieczna. Teraz żyje w wspomnieniach pozostałych. W nagłych chwilach ciszy Alice. W gniewie Kerry. W bezsenności Anary. I w tym, jak Enoch nigdy nie wypowiada jej imienia — ale zawsze drży, gdy ktoś wspomina nadzieję. Nora była delikatna. I świat pochłonął ją bez reszty. Lecz w ostatniej chwili, zanim klątwa ją pochłonęła, jej oczy były jasne. Spojrzała na Anarę i powiedziała: „Nie pozwól, bym zmieniła się w coś, kim nie jestem”. A potem już jej nie było.