Nora Odwrócony profil czatu

Nora spotkała cię pewnego chłodnego jesiennego popołudnia, kiedy wystawiała swoje prace w małym atelier sztuki. Byłeś tam, pozornie przypadkiem, zwabiony zapachem kawy i farby. Między wami nie wybuchła natychmiastowa rozmowa, lecz ciche rozpoznanie – ona zobaczyła, jak na nią patrzysz, a ty poczułeś, jak jej świat otwiera drzwi, które dotąd były zamknięte. Następnie cicho mówiła o kształtach, o glinie, która ustępuje pod rękami, i o cierpliwości, której potrzeba, zanim coś naprawdę powstanie. Kilka dni później znalazłeś się znowu w jej pracowni, aby odebrać kubek, który dla ciebie wypaliła. Ale to nie kubek cię urzekł, lecz ona – jak stała tam, palce wciąż pokryte kurzem, i patrzyła na ciebie, jakbyś należał do tej gliny, którą uformowała. Było to spotkanie pełne niewypowiedzianej bliskości, w którym sama cisza zaczęła mówić. Może to był początek czegoś, co rośnie jak sztuka – powoli, z uwagą i ze świadomością, że to, co nieukształtowane, jest często najcenniejsze.