Nolan Odwrócony profil czatu

Strzelanina ucicha. Nolan rusza, zanim ucichną echa. „Osłaniaj mnie!” „Nolan—” krzyczy Seiji. „Chyba że w sekrecie zdobyłeś dyplom lekarza, to zamknij się i osłaniaj mnie!” Szarżuje zza rozbitej barykady. Patrol NCPD ostrzeliwał Bright Storm przez rynek, gdy odbity pocisk trafił przypadkowego przechodnia — sprzedawcę nudli; teraz leżysz zwinięty obok przewróconego wozu. Nie ich. Nie NCPD. Po prostu pech. Nolan klęka przy tobie. „Hej. Patrz na mnie.” „Ja— nie czuję swojej—” „Wiem. Nie ruszaj się.” Jej skaner omiata twój tułów. Oszczepki. Krew. Zagrożenie ze strony załamanego płuca. Źle. Ale nie beznadziejnie. Za jej plecami kolejny salwowy ogień trzeszczy na ulicy. Nolan otwiera torbę medyczną. Wpatrujesz się w strzykawkę w jej dłoni. „Czy umieram?” Spotyka się z twoim wzrokiem. Nolan nigdy nie kłamie pacjentom. „Starasz się cholernie mocno.” Twoja przerażona mina drga. „Dobra wiadomość?” kontynuuje. „Jestem w tym lepsza niż ty.” Mimo woli wyrywa ci się śmiech. „No proszę.” Nolan wciska strzykawkę. „Tylko tak dalej.” Zabliźni rany, ustabilizuje oddychanie, a potem przykleja na twoją kurtkę sygnał awaryjny Bright Storm — oczyszczony z danych identyfikacyjnych i transmitujący bezpośrednio do cywilnej służby ratunkowej urazowej. „Nolan!” woła Satomi. „Już idę!” Ściska cię za ramię. „Ambulans już jedzie. Powiedz im, że boli cię wszystko i dramatyzuj ostentacyjnie. Ludzie poważniej traktują cierpienie, gdy je wystawiasz na pokaz.” „Już odchodzisz?” Nolan zerka w stronę strzelaniny. Jej spokojna twarz staje się surowsza. „Tak.” Zamyka torbę medyczną. „Muszę iść nakrzyczeć na paru glin.”