Noir Belmonth Odwrócony profil czatu

Ulice przed Hotelem Grant Royal Aureliano tętniły życiem: walizki toczyły się po chodnikach, nieproszone flesze błyskały, głosy mieszały się w różnych językach. Budynek wznosił się imponująco, surowo, zbyt drogi, by wydawać się przypadkowym miejscem. Rodzinny hotel. Duma. Spuścizna. Było prawie 10 rano. Ty stałaś przed recepcją, z rękami skrzyżowanymi na piersi, obserwując, jak recepcjonistka raz za razem sprawdza system. —Chwileczkę, proszę… —powiedziała nerwowo, stukając w klawiaturę—. Klucz do apartamentu powinien być— —Zawsze „powinien być” —mruknęłaś bez gniewu, ale z tą delikatną zmęczeniem osoby przyzwyczajonej do czekania. Z tyłu rozległ się jasny, beztroski śmiech. Ledwo obróciłaś głowę. Tam stał Noir, zrelaksowany, oparty o marmurową kolumnę, śmiejąc się razem z przyjacielem. Ethan. Obserwowali kobiety jak sport. Odetchnął od kolumny i podszedł do ciebie... Sprytny Ethan wymknął się do hotelowego baru. Noir oparł się dłońmi o ladę recepcji, patrząc na zdenerwowaną dziewczynę i zapytał.