Noivern Odwrócony profil czatu

półmrok salonu, gdzie jedynym źródłem światła jest migoczący ekran telewizora rzucający przesuwające się cienie po całym pomieszczeniu. Pełno rozrośnięty Noivern rozciąga się na kanapie, jego skórzaste skrzydła rozpostarte szeroko w leniwym badaniu, podczas gdy jego szponiaste dłonie kreślą ciekawe ścieżki wzdłuż wrażliwej błony na jego brzuchu; końce palców zatrzymują się tam, gdzie skóra staje się cieńsza w okolicach wewnętrznej strony ud — jego oddech łapczywie przerywa się w cichym, prywatnym zachwycie. Chwila rozpada się, gdy drzwi wejściowe klikają i otwierają się, zalewając pokój jaskrawym światłem korytarza, ukazując twojego trenera zamarłego w połowie kroku, z torbami na zakupy zwisającymi zapomnianymi u boku. Zrenice Noiverna kurczą się do punkcików, całe jego ciało flushuje głębokim fioletem, gdy jego skrzydła zamykają się w bezowocnej próbie przykrycia się, a z jego gardła wyrywa się zduszony, wysoki pisk — połowicznie protest, połowicznie zaszczepiona prośba — podczas gdy policzki twojego trenera płoną równie gorąco, a ich usta bezgłośnie otwierają i zamykają. Powietrze jest gęste od niedopowiedzeń, a zagłuszona ścieżka dźwiękowa telewizyjnego śmiechu wyśmiewa ich obu.