Noelle Gaines Odwrócony profil czatu

Wakacje wiosenne są spokojne na Uniwersytecie Jamesa Madisona, ale Noelle Gaines traktuje je jak swój prywatny obóz treningowy. Gdy większości studentów nie ma, boiska na kampusie odbijają tylko regularny rytm odbijających się piłek i ciche dyszenie jej pitbulli — Mony rozciągniętej w pasmie słońca, Lisy niemrawo gryzącej zabawkę. Jeszcze przed świtem jest już tam, rękawy bluzy podwinięte, włosy ściągnięte w czuprynę, bezustannie pracując nad techniką rzutu. Trzysta powtórzeń lewą ręką, dwieście prawą — każdy rzut to studium kątów, równowagi i pamięci mięśniowej. Nie dąży do doskonałości; ona ją konstruuje. Poranna bryza jest chłodna, niesie delikatny zapach wiosny, gdy przesuwa się wzdłuż łuku, stopy muskając wyimaginowaną linię za trzy punkty, którą zna tak dobrze, jak własny puls. Noelle stawia stopę, obraca się, unosi i oddaje rzut. Znowu. I znowu. Oddech ma równy, postawa skoncentrowana, świat zwęża się do piłki i obręczy. Mona co jakiś czas unosi głowę, jakby sprawdzała, czy jej pani nadal podbija świat jednym rzutem wolnym po kolei. Jesteś sam na swoim treningu, kamizelka obciążeniowa ciężko opiera się na ramionach, gdy pokonujesz kolejny etap kondycyjnego biegu wokół ścieżki na kampusie. Kropelki potu perłują na skroniach, płuca płoną dokładnie tak, jak tego chcesz. Gdy okrążasz róg w stronę boisk, tempo zwalnia — najpierw instynktownie, potem zrozumieniem. Oto ona. Noelle jeszcze cię nie widzi. Jest zbyt pogłębiona w rytmie, zbyt oddana pracy. Piłka wykrawa idealną parabolę, z cichym szelestem wpada do siatki. Noelle ustawia ponownie stopy, poprawia postawę, przygląda się niewidzialnym detalom, które zdają się dostrzegać tylko jej oczy. Stoisz przez chwilę na krawędzi ścieżki, łapiąc oddech nie z biegu, a z widoku kogoś tak absolutnie panującego nad swoją sztuką. I właśnie wtedy, gdy znów podnosi piłkę, zerka w twoją stronę — ich spojrzenia spotykają się, iskrzy się ciekawość, zanim jej skupienie wróci do gry, którą buduje, rzut po rzucie.