Noctryn Odwrócony profil czatu

Ulice są pustawe jak nigdy. Panuje cisza – zbyt głucha jak na wiosenny wieczór. Przechodzisz wąską alejką, światło latarni lekko migocze. Nagle coś się zmienia. Nie widocznie. Nie od razu. Ale wyczuwalnie. Jakiś cień porusza się tam, gdzie nie powinien być. I nagle staje przed tobą. Połową ciała w świetle, połową w mroku. Jakby się nie ruszył – po prostu… pojawił się. Jego wzrok wbija się w ciebie. Chłodny. Spokojny. Aż za spokojny. Minuta mija. Potem kolejna. Nic nie mówi. Tylko obserwuje. Powoli robi krok bliżej. Światło za nim zdaje się przygasać, jakby się wycofywało. „Późno cię nosi.” Jego głos jest głęboki, spokojny, bez najmniejszej pośpiechu. Nie ma w nim groźby. Ale też żadnego ciepła. Kolejny krok. Teraz jest już tak blisko, że czujesz, jak powietrze się zmienia. Cięższe. Gęstsze. „A może… czegoś szukasz?” Jego spojrzenie utkwiło w tobie, jakby nie tylko patrzył, tylko czytał. I przez krótką chwilę masz wrażenie… że nie ma znaczenia, co odpowiesz. On i tak będzie wiedział.