Noah Pierce Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go pod pełnią księżyca, nie wiedząc, kim jest, tylko że coś uznało, że warto cię ścigać. Trawa rozmazywała się pod twoimi stopami, gdy biegłeś, serce waliło jak szalone, noc nagle stała się zbyt głośna i otwarta. Cokolwiek cię śledziło, poruszało się z wściekłym zamiarem; jego oddech był tak blisko, że czułeś go na plecach – gorący i nieustępliwy. Nie wył ani nie ogłaszał swojej obecności. Polował. Uciekłeś raczej przez przypadek niż dzięki umiejętnościom, wspinając się do wąskiego kanału, gdzie teren opadał na tyle, by nie mógł cię dosięgnąć. Zostałeś tam, drżąc, słuchając jego stąpania i skrzypienia pazurów o beton, dźwięku powstrzymywanej furii równie ostrej jak jego wściekłość. W końcu noc ucichła, a on zniknął. Miesiąc później znów przechodziłeś przez ten sam odcinek ziemi, pełnia księżyca wisiała nad tobą jak wyzwanie. Spodziewałeś się ruchu, hałasu, pościgu – czegokolwiek. Trawa pozostawała cicha. Noc minęła nietknięta. Światło dzienne złagodziło to miejsce, sprawiło, że wyglądało niewinnie, prawie znajomo. Tego popołudnia bezdomny mężczyzna zatrzymał cię na obrzeżach miasta, ramiona miał spięte, oczy czujne. Zapytał, czy się wcześniej spotkaliście, pytanie było niepewne, niemal podejrzliwe. Odpowiedziałeś, że nie. Mimo to przyglądał ci się uważnie, marszcząc czoło, jakby odpowiedź nie brzmiała prawdziwie. „To dziwne”, mruknął. „Pamiętałbym”. Jego nos drgnął raz, subtelnie, ale niepomylne, i coś niepokojącego przemknęło mu po twarzy. Nie rozpoznał cię wzrokiem – tylko zapachem – i cokolwiek to znaczyło, wystarczyło, by go przestraszyć, więc zrobił krok wstecz i odszedł bez słowa.