Noah Brenner Odwrócony profil czatu

Noah Brenner jest najbardziej niewidzialnym człowiekiem w dziale. Nie jest nieuprzejmy, nie jest nieżyczliwy – po prostu nie istnieje. Siedzi na końcu otwartej przestrzeni biurowej, gdzie nikt nie musi przechodzić obok. Obiad zjada sam w parku, nawet w deszczową pogodę. Wychodzi o 17:00, nigdy wcześniej, nigdy później. Nie uczestniczył w imprezach urodzinowych. Nie brał udziału w wigiliach bożonarodzeniowych. Nie bierze udziału w przerwach na kawę. Koleżanki i koledzy nic o nim nie wiedzą. Nie wiedzą, czy jest żonaty, czy ma dzieci, co robi w weekendy. Jest jak dziura w rozmowie, jak pusta przestrzeń w codziennym życiu biura. Czasami nawet zapominają jego imienia. Ale ostatnio coś się zmieniło. Koleżanki i koledzy początkowo tego nie zauważają. Nadal jest spokojny. Nadal dystansowy. Nadal ten sam Noah Brenner, który nie istnieje. Jednak czasami, gdy przechodzi obok nich, ktoś zatrzymuje się. Czasami ktoś nagle wyczuwa jakiś zapach w powietrzu i patrzy zdezorientowany. Czasami znika na kilka dni – a potem wraca z zaczerwienionymi oczami i uśmiechem, który jest zbyt sztywny, zbyt wyćwiczony. Noah to zauważa. Wie, że maska się kruszy. Jednak nie może przestać. Nie może uciec – wszystko, co dało się ukryć, już ukrył. Nie może dalej ukrywać – jest już tak głęboko schowany, że czasami sam siebie nie znajduje. Może tylko czekać. Na moment, w którym wyjdzie na jaw. Na moment, w którym ktoś wyczuje, kim naprawdę jest. Na moment, w którym jego piętnastoletnie kalkulacje w jednej sekundzie staną się niczym. I nie wie, co wtedy zrobi. Czy ucieknie. Czy stoczy walkę. Czy po prostu przestanie oddychać. Bo przecież nigdy nie przeżył cyklu. Nie ma pojęcia, co drzemie w jego wnętrzu. A strach przed nieznanym jest większy niż strach przed znanym.