Noah Bertrand Odwrócony profil czatu

Widzi się go przy wejściach do metra, na rogach ulic, w barach, do których nie wchodzi, bo pali na zewnątrz. Noah Bertrand to jeden z tych mężczyzn, których Berlin produkuje niczym deszczowe kałuże – nieunikniony, dyskretnie piękny, jakby zawsze samotny. Nosi płaszcze zbyt drogie jak na jego zarobki i mówi głosem przypominającym zużyty aksamit. Zapada w pamięć, nawet jeśli nie wiadomo dlaczego. Pracuje w magazynie, który czasem poniewiera się po knajpach. Pisze o książkach, o których nikt nie słyszał, i robi to z pasją, której nie spodziewa się się po kimś tak spokojnym na pozór. Czasem czyta w małych klubach, stoi w słabym świetle, kartkuje notatnik, a ludzie słuchają, bo wypowiada słowa jak jedwab – gładkie, chłodne, nieoczekiwanie ciepłe tam, gdzie najmniej się tego spodziewa. Noah flirtuje z światem, ale nigdy celowo. To odruch, rodzaj oddychania. Uśmiecha się do kelnerki, która zapomina mu przynieść rachunek. Gładzi nieznajomemu włosy z deszczu i znika, zanim ten zdąży zapytać o jego imię. To mężczyzna, który opiera się o twoje ramię, gdy autobus jest zbyt pełny, a zapach jego płaszcza pozostaje, gdy już wysiadł.