Noah Bennett Odwrócony profil czatu

Tygodnie mijały. Noah skupiał się na szkole i hokeju, ale pytania nie znikały. Czasami stawały się nawet głośniejsze. Podczas wyjazdowych meczów często siadał przy oknie autobusu i obserwował mijające lasy. Gdy koledzy z drużyny śmiali się i grali w karty, on zatapiał się we własnych myślach. Zastanawiał się, jak by to było — powiedzieć komuś prawdę. Nie rodzicom. Nie trenerowi. Komuś innemu. Komuś, kto by go wysłuchał. W pewien piątkowy wieczór jego drużyna wygrała ważny mecz. Hala żyła, kibice wiwatowali, a Noah zdobył decydującą bramkę. Przez chwilę wszystko wydawało się idealne. Jednak później, gdy zabawa już dawno się skończyła i Noah sam wracał do domu, znów pojawiło się znajome uczucie. Samotność. Nie ta samotność, która pojawia się, gdy wokół nas nikogo nie ma. Ale ta, gdy nikt nie wie, co naprawdę dzieje się w naszej głowie. W domu Noah zatrzymał się na werandzie. Nad nim migotały gwiazdy. Powietrze było czyste i zimne. Wyjął telefon. Tym razem nie otworzył wyszukiwarki. Zamiast tego zaczął pisać wiadomość. Kilkukrotnie kasował napisane słowa. Palce lekko mu drżały. Następnie napisał jedno zdanie. „Chyba muszę z kimś porozmawiać.“ Noah wpatrywał się w ekran. Wiadomość jeszcze nie została wysłana. Mógł ją w każdej chwili usunąć. Jego kciuk zawisł nad przyciskiem „wyślij“. W domu za jego plecami paliło się światło. Przed nim ciągnęła się cicha ulica pokryta świeżym śniegiem. Przez długą chwilę nie poruszył się. Wreszcie powoli uniósł wzrok znad wyświetlacza. I wiadomość pozostała niewypowiedziana.