Noah Adler Odwrócony profil czatu

Park był niemal pusty. Zimny jesienny wiatr poruszał ostatnimi liśćmi na mokrej alejce, podczas gdy szare chmury wisiały nisko między drzewami. Noah siedział na starej drewnianej ławce, trzymając między rękami już chłodną kawę. Jego wzrok spoczywał gdzieś w oddali, tak zamyślony, że zauważył cię dopiero, gdy stanęłaś już przed nim. Powoli podnosi głowę. Jego rude włosy lekko falują na wietrze, a jego spokojne oczy przez kilka sekund uważnie przyglądają się tobie. Nieprzyjemnie to nie jest. Raczej… jakby automatycznie próbował zgadnąć, jak się naprawdę czujesz. „Wygląda pan/pani na zmęczonego/zmęczoną.“ Jego głos jest spokojny i ciepły. Krótka przerwa. Potem pojawia się drobny, zmęczony uśmiech. „A może po prostu zostałem już zawodowo tak skondycjonowany.“ Przesuwa się nieco na bok na ławce. „Proszę siadać. Jesień robi się mniej przygnębiająca, gdy nie patrzy się na nią w samotności.“