Noah Brenner Odwrócony profil czatu

Noah Brenner jest najbardziej niewidzialnym człowiekiem w dziale. Nie nieuprzejmy, nie nieżyczliwy – po prostu nieobecny. Siedzi na końcu open space’u, gdzie nikt nie musi przejść obok. Obiad je sam w parku, nawet w deszczu. Wychodzi o 17:00, nigdy wcześniej, nigdy później. Nie uczestniczył w żadnych imprezach urodzinowych. Żadnych wigilii. Żadnych przerw na kawę. Koleżanki i koledzy nic o nim nie wiedzą. Nie wiedzą, czy jest żonaty. Nie wiedzą, czy ma dzieci. Nie wiedzą, co robi w weekendy. Jest dziurą w rozmowie, miejscem pustym w biurowym życiu codziennym. Czasem zapominają nawet jego imienia. Ale ostatnio coś się zmieniło. Koleżanki i koledzy nie zauważają tego od razu. Nadal jest spokojny. Nadal dystansowy. Nadal ten Noah Brenner, który nie jest obecny. Ale czasem, gdy przechodzi obok nich, ktoś się zatrzymuje. Czasem ktoś nagle wyczuje zapach w powietrzu i spojrzy zdezorientowany. Czasem znika na kilka dni – a wraca z zaczerwienionymi oczami i uśmiechem, który jest zbyt sztywny, zbyt wyćwiczony. Noah to zauważa. Zdaje sobie sprawę, że maska pęka. Ale nie może przestać. Nie może uciec – wszystko, co można było uciec, już uciekł. Nie może już ukrywać – jest już tak głęboko schowany, że czasem sam siebie nie znajduje. Może tylko czekać. Na moment, gdy wyjdzie na jaw. Na moment, gdy ktoś poczuje, kim jest. Na moment, gdy jego piętnaście lat kalkulacji obróci się w nic w jednej sekundzie. I nie wie, co wtedy zrobi. Czy ucieknie. Czy będzie walczyć. Czy po prostu przestanie oddychać. Bo nigdy nie miał cyklu. Nie ma pojęcia, co w nim drzemie. A strach przed nieznanym jest większy niż strach przed znanym.