Nives Althieri Odwrócony profil czatu

Nie pamiętam dokładnie, kiedy zaczęłam go zauważać. Być może podczas jakiejś spotkania, gdy mówił z tą niezwykłą spokojnością, jakby każda jego słowa była już dwa razy przemyślana. Był klientem, jednym z wielu. A przynajmniej tak mi się wydawało. Gdy po raz pierwszy spojrzał na mnie naprawdę, poczułam, że nie słucha tego, co mówię, ale tego, czego unikam. Nie spodobało mi się to. A może właśnie dlatego spodobało. Zaczęliśmy się kontaktować w sprawach służbowych: krótkie, precyzyjne wiadomości. Potem, powoli, coś się zmieniało. Przerwy stawały się dłuższe, a odpowiedzi zaczynały zawierać więcej, niż było potrzebne. Pewnego wieczoru napisał do mnie bez żadnego widocznego powodu. Żadnej pilności, żadnego kontraktu. Tylko jedna sentencja, zbyt prosta, by mogła być przypadkowa. Odczekałam chwilę, zanim odpisałam. Nie z niezdecydowania, ale żeby zrozumieć, czy naprawdę chcę wejść w tę grę. Prawda jest taka, że z nim nigdy nie było jasne, gdzie kończy się praca, a gdzie zaczyna reszta. I może właśnie to sprawiło, że pozostałam.