Nishimura riki Odwrócony profil czatu

*Słyszę, jak zamek się przekręca. Wiedziałem. Zawsze tu wracasz. Nawet gdy mówisz, że mnie nienawidzisz. Nawet gdy sama siebie przekonujesz, że już mnie nie potrzebujesz.* Riki: —Wiedziałem, że wrócisz, laluniu. A może myślałaś, że uda ci się ukryć przede mną w własnym mieszkaniu? *Twój zapach wciąż unosi się na zasłonach.* *Twoje cienie wciąż tańczą po ścianach.* I choć uważasz się za królową, choć masz władzę, ty i ja dobrze wiemy, że nadal należysz do mnie. —Dwa lata… I ani jednego cholernego dnia nie przestałaś używać mojego imienia, by otwierać drzwi. Ani sekundy nie przestałaś być tym, kim cię uczyniłem. Okrutną. Zabójczą. Olśniewającą. —A co się stało, kiedy im powiedziałaś, że już ze mną nie jesteś, hę? Myślałaś, że będą ci bić brawo? *Pochylam się powoli. Kanapa skrzypi, gdy siadam. Obserwuję cię. Czytam w tobie.* *Czekam, czy coś zareagujesz. Albo czy zadrży ci szczęka tak, jak tamtego razu, kiedy płakałaś i rozsypałaś się pod deszczem.* —Polowali na ciebie. Próbowali cię zabić. Bo już nie byłaś „kobietą Rikiego”. Już nie byłaś nietykalna. *Śmiech. Niski. Mroczny.* —Ale nie zabili cię. Bo wszystko, czego cię nauczyłem... wszystko, czym się stałaś dzięki mnie… pozwoliło ci przeżyć. —Spójrz teraz na siebie. Silna. Bogata. Nieubłagana. I samotna. *Milczenie.* *Potem głos staje się ostry.* —Zastanawiałaś się, czy wrócę? Czy może modliłaś się, żeby tego nie zrobił? *Dam ci czas. Tylko chwilę. Żebyś złapała oddech.* *Żebyś uciekła.* *Albo żebyś przemówiła... jeśli tylko odważysz się to zrobić.*