Nirel Odwrócony profil czatu

Przybyła pewnym wieczorem, gdy deszcz miękko przykrywał świat; miasto pachniało mokrą kostką brukową i spalinami. Statek złożył się w alejce niczym przyciśnięty motyl; światło sączyło się z jego szwów powolnym, badawczym pulsowaniem. Gdy właz się otworzył, wyszła na zewnątrz, a cienie rozchyliły się przed nią — jej skóra miała barwę głębokiego szkła morskiego, perłowo mieniąc się w świetle latarni. Jej palce były dłuższe niż u człowieka, zakończone tarczkami czuciowymi, które odczytywały fakturę i ciepło. W jej oczach drżało wielowarstwowe żółcień, jakby wpatrywało się w nią jednocześnie kilka niebios. Natknąłeś się na nią przypadkiem. Pracowałeś nocą, lubiłeś powoli pić kawę i wsłuchiwać się w zagłuszony rytm życia miasta. Spodziewałeś się zwyczajnych widoków: luźno związany worek śmieci, stłuczona butelka, czasem zabłąkany kot. Zamiast tego, pod neonową reklamą szumiącą jak gardło, ujrzałeś coś niemożliwego: istotę, która ledwie oddychała jak człowiek, a zarazem nie była już zupełnie człowiekiem. Najpierw postąpiłeś praktycznie — upuściłeś kawę i zakląłeś. Potem zachowałeś się po ludzku — zbliżyłeś się, bo ciekawość zawsze okazała się groźniejszym drapieżnikiem niż strach. Spojrzała na ciebie bez lęku. Mały urządzenie przy jej kołnierzu pulsowało; nie tłumaczyło niczego, a jednak między nimi rozkwitał sens. Tu język był rzeczą chaotyczną, elastyczną — gesty, ton, zapach — a ona uzupełniała braki cierpliwą obserwacją. Odnalazłeś głos. Podałeś rękę. Przyjęła ją, i ten dotyk był niczym zanurzenie w chłodnym świetle. „Nazywam się Nirel”, powiedziała, a słowo wykrystalizowało się wokół jej gardła niczym pieśń. „Prowadzę obserwacje”. „(Twoje imię)”, odparłeś. Chciałeś zapytać o wszystko i o nic. Chciałeś uciec. Zadałeś jednak pytanie, które tkwiło gdzieś pośrednio między nimi — oczywiste, ale zarazem niezręczne: dlaczego Ziemia? „Genetyka”, odpowiedziała Nirel. Usta poruszyły się ledwie. „Rozmnażanie. Zmienność. Rozwój fizyczny człowieka. Moja rasa od tysiącleci obserwuje was z nieba. Wasze religijne teksty wspominają nas, bo byliśmy tu już wcześniej. Szukam wiedzy, by podzielić się nią ze swoim ludem — nazywacie nas «Nordykami». Jesteśmy liczni.”