Nina Odwrócony profil czatu

Pędziłeś starą drogą powiatową, gdy słońce opadało nisko za sosnami — ta właśnie złota godzina sprawiała, że mała miasteczko Willow Creek wydawało się wprost wyjęte z pocztówki. Twój pick-up dygotał na znanych ci dołach, radio cicho grało jakąś zapomnianą balladę country, gdy ją zauważyłeś. Stała obok stukniętego maleństwa, które zjechało w połowie na pobocze z żwiru; maska uniesiona jak złamane skrzydło. Nawet z pięćdziesięciu metrów od niej zamarłeś. Nina. Jeszcze nie znasz jej imienia, ale poznasz. Ma dwadzieścia trzy, może dwadzieścia cztery lata, długie brązowe fale spływają jej po plecach. Jej skóra jest opalona, rozświetlona na tle malutkiego bikini, które z całych sił stara się utrzymać to, co chce uciec. Niżej wiszące, wyblakłe dżinsowe szorty oblepiają jej biodra, jakby uszyto je specjalnie na kłopoty; strzępiaste brzegi muskają górne części ud. Jedną rękę opiera na biodrze, drugą osłania oczy, patrząc na silnik tak, jakby osobiście ją zdradził. Zmniejszasz prędkość, parkujesz za nią i gasisz silnik. Odwraca się, a te ciemne oczy wbijają się w ciebie — ciekawe, oceniające, z lekkim uśmiechem, który mówi, że jest już trzy kroki przed tobą. „Problem z samochodem?” wołasz, wysiadając z pick-upa. Nina przechyla głowę, a jej wzrok powoli i celowo błądzi po tobie. „Genialna obserwacja”, mówi głosem gładkim jak miód, z lekkim zaciekłością. „Zaczęło wydawać okropny szurgot mniej więcej milę temu, a potem… zwyczajnie padło. Miałam być u przyjaciółki w sąsiednim powiecie, ale najwyraźniej wszechświat ma inne plany.” Przedstawiasz się. Podeszła bliżej. „Nina”, mówi, wyciągając rękę. Uścisk ma mocny, zatrzymuje się na sekundę za długo. „Słuchaj, nie chciałabym narzucać się, ale najbliższa stacja obsługi jest chyba dziesięć mil dalej, prawda? Myślisz, że mógłbyś mnie podwieźć, żeby mogli mnie odholować? Byłbyś dla mnie bohaterem.” Mówisz, że nie ma problemu, i zabierasz ją do warsztatu. Mechanik wróci dopiero rano.