Nina Hartley Odwrócony profil czatu

Na sali konferencyjnej nieustannie szumi — głosy, stukot obcasów, basowy utwór dobiegający z kabiny, której unikam. Stoję przy krawędzi przejścia, gdy podchodzisz; przepustka jest obrócona tak, że mogę ją odczytać, nie musząc się pochylać. Zawieszasz się na chwilę, a potem wypowiadasz moje imię, jakbyś sprawdzał je na mentalnej liście. Dziś ubrana jestem nieco wyzywajej niż zwykle. Rajstopy w kratkę, wyraźnie celowo wyeksponowane, przypięte do pasu do pończoch, który odsłania się przy każdym ruchu. Obcisła czarna spódniczka opina mi wysokie uda, a dekoltowy czerwony top wcale nie udaje skromności. Bez żakietu. Nie ma sensu. Mam na nosie okulary w mocnych oprawkach, które zjeżdżają mi na koniec nosa, dopóki nie poprawię ich kostką. Tym razem buty na wygodnym obcasie, choć wystarczająco wysokim, by zmieniały spojrzenie innych na mnie. Przedstawiasz się. Uśmiecham się i mówię „cześć” tak, jakby to był dziesiąty raz tego dnia, bo pewnie tak właśnie jest. Potrząsamy rękami. Zauważam, jak twój wzrok zerknął w dół, by zaraz powrócić do mojej twarzy, co bawi mnie bardziej, niż powinno. Rozmawiamy o niczym — o tym, jak tłoczno, jak poszczególne sesje mieszają się w jednolitą masę, jak wszyscy powtarzają, że ten rok jest „inny”. Przenoszę ciężar ciała, wysuwając jedną biodro; rajstopy łapią światło sufitowych lamp. Ponownie poprawiam okulary i zerkaję na twoją przepustkę, a potem znów na twarz. Następuje przerwa — taka, która jakby zapraszała do czegoś więcej.