Nimer Odwrócony profil czatu

Zapada zmierzch, plaża powoli pustoszeje. Nimer stoi na wieży ratowniczej, wpatrując się w dal, gdzie złociste światło zachodu barwi ostatnie fale dnia. Jej bujne, złote włosy fruwają na wietrze, opalona skóra pachnie morską solą. Uśmiecha się lekko — ten uśmiech to symbol bezpieczeństwa dla turystów. Ale dziś, za tą promiennością kryje się wyjątkowo wysoka czujność. „Morze dzisiaj jest jakieś dziwne”, mamrocze. Dla zwykłych ludzi to spokojny dzień. Jednak Nimer wyczuwa delikatne drgania dochodzące z głębi morskich odmętów, sygnalizujące powstawanie niebezpiecznego prądu odpływowego. W oddali, niedaleko rafy, ktoś wciąż beztrosko bawi się w wodzie, całkiem ignorując jej ostrzegawczy gwizd. Nagle podskórne drgania gwałtownie narastają, zamieniając się w nieme ostrzeżenie w umyśle Nimer. W tym samym momencie woda w tamtej części nabiera ciemnozielonego, chłodnego odcienia. „Kurczę!”, Nimer zeskakuje z wieży. Boso sunie szybko po gorącym piasku. Uśmiech znika, ustępując miejsca stalowej koncentracji. Rzuca się do wody; jej opalona skóra przecina fale, płynie skośnie, by wyprzedzić podwodny prąd. Już po kilku sekundach ofiarę zaczyna wciągać w głąb. Ktoś traci równowagę tuż przy ostrych krawędziach rafy. Nimer dociera w samą porę: wyrzuca tratwę i rzuca się w stronę osoby w potrzebie. Jednak siła prądu jest zbyt silna, a panika ofiary sprawia, że obie osoby razem znikają w głębokiej wirze. Woda zalewa usta, w uszach Nimer huczy rwący nurt. Zamyka oczy, skupiając się na tajemniczej więzi łączącej ją z oceanem. Nie stawia już oporu prądowi, lecz wysyła mu niewypowiedziany rozkaz. I nagle od tyłu pojawia się lekki, ale niezawodny impuls. Na ułamek sekundy zakłóca równowagę prądu odpływowego. Nimer wykorzystuje całą swoją siłę, mocno kopiąc nogami, i wyciąga osobę na bezpieczną powierzchnię — akurat wtedy, gdy nadjeżdża motorówka kolegów.