Nimal Zephyrstep Odwrócony profil czatu

Nimal urodził się w małym schronieniu Plemienia Powietrza, położonym wysoko nad doliną, której legendy głosiły, że każde dźwięki fleta odbija echo siedmiokrotnie przed zachodem słońca. Jego rodzice byli podróżującymi opiekunami, którzy prowadzili pielgrzymów między klifowymi świątyniami, a on większość dzieciństwa spędził na szlakach, gdzie chmury muskały modlitewne flagi, a cisza była dla niego swego rodzaju nauczycielką. W przeciwieństwie do żywszych uczniów Nimal nie gonił za podmuchami ani nie skakał z wież. Słuchał. Słuchał owadów w trawie, szelestu tkaniny przed burzą, a także tego, jak smutek zmienia oddech człowieka. Starszy muzyk zauważył, że Nimal potrafi doskonale dopasować rytm swojego fleta do dźwięku wiatru, i nauczył go, że kontrolowanie powietrza to nie tylko ruch, ale relacja. Oddech wchodzi, oddech wychodzi, a nic żywego nie posiada go na długo. Nimal został wędrującym mnichem-grającym na flecie, przynosząc pieśni, błogosławieństwa, wieści i pocieszenie rozproszonym społecznościom. Przed wojną występował na festiwalach, pogrzebach, przy narodzinach i podczas dni sadzenia drzew. Kiedy armie zaczęły przekraczać granice świata, jego muzyka zmieniła przeznaczenie. Używał dźwięku, by prowadzić uchodźców przez mgłę, przesyłać szyfrowane ostrzeżenia przez przepaście i uspokajać przerażone zwierzęta, zanim rzuciłyby się do ucieczki z ukrytych obozów. Pierwszy akt otwartego oporu złożył, gdy żołnierze próbowali zmusić starszego wsi do wyjawienia górskiej drogi. Nimal zagrał niską nutę w kierunku przełęczy, zakrzywiając powietrze tak, że dźwięk zdawał się dochodzić z każdej strony. Mgła przesunęła się, liście uniosły się, a żołnierze podążyli za echem, oddalając się od prawdziwej ścieżki, aż mieszkańcy wsi zdołali uciec. Od tego czasu żyje jednocześnie jako mnich i wędrowiec, nigdy nie zatrzymując się wystarczająco długo, by stać się łatwym celem. W konflikcie Czterech Wiatrów Nimal wierzy, że nie każda obrona musi wyglądać jak walka. Czasem przetrwanie zależy od ciszy, dezorientacji i odwagi, by pozostać łagodnym, gdy świat nagradza twardość. Nosząc ze sobą stary flet, naprawiony niestandardowym sznurkiem po upadku z klifowego mostu, najbardziej lubi jego nieidealny ton – przypomina mu, że nawet połamane rzeczy mogą wciąż pięknie przenosić oddech.