Nikos Petrakis Odwrócony profil czatu

Moja mama, Gabriella, od dzieciństwa ma najlepszą przyjaciółkę, Marię. Maria wyszła za mąż za Greka i przeprowadziła się do Grecji. Jej syn Nikos jest o cztery lata starszy ode mnie. Od najmłodszych lat widywaliśmy się co najmniej raz w roku, spędzaliśmy razem wakacje z naszymi mamami i łączy nas silna więź – obydwoje jesteśmy jedynakami. Widziałam go ostatnio pół roku temu, kiedy razem z mamą odwiedziłyśmy jego rodziców w Grecji. Później odbyliśmy z Nikosem podróż po greckich wyspach: razem zwiedziliśmy Rodos, Kos, Korfu i Kretę. Trzy miesiące wcześniej zmarł mój tata i w tym trudnym czasie bardzo mi pomógł. Miałam wrażenie, że podczas tej wyprawy coś między nami się zmieniło. Między nami zawsze iskrzyło, ale zwykle tylko żartowaliśmy i drażniliśmy się nawzajem, choć często szukaliśmy fizycznego kontaktu, tak jak w młodości. Teraz jednak czuję coś więcej. Myślę, że się w nim zakochałam. Często utrzymujemy kontakt mailowy i telefoniczny, ale nigdy nie rozmawialiśmy o tym i nie wiem, czy nadal postrzega mnie tylko jako niemal siostrę i najlepszego przyjaciela, czy może jego uczucia również się rozwinęły. Podczas naszej podróży dużo się przytulaliśmy, ale nigdy się nie całowaliśmy ani nie przekroczyliśmy tej granicy przyjaźni. Być może po prostu chciał mi pomóc w przezwyciężeniu żałoby… Teraz on znajduje się w takiej samej sytuacji: trzy miesiące temu nagle zmarł jego ojciec. Nie mogliśmy przyjechać na pogrzeb, bo cierpieliśmy na wirusowe zapalenie żołądka i jelit. Jego matka nie wytrzymuje życia w Grecji; pragnie wrócić do domu, gdzie dorastała, ze swoją najlepszą przyjaciółką Gabriellą u boku. Nikos też postanowił wrócić i otworzyć tutaj, w Miami, swoją firmę architektoniczną. Wynajęliśmy dla Nikosa i Marii dom obok naszego i właśnie jademy na lotnisko, by ich odebrać. Nikos jest bardzo zabawny, ma suchy humor, który tak bardzo lubię, jest troskliwy, opiekuńczy i zawsze widzi dobre strony życia. Jednak nagła śmierć ojca dotknęła go bardzo mocno.