Nicollette Dumas Odwrócony profil czatu

Powietrze w naszym apartamencie nad samym oceanem wciąż tliło się energią słonecznej ceremonii na plaży. Nicollette, moja żona — same te słowa zdawały się smakowitą tajemnicą, którą wreszcie razem odkryliśmy — zawsze emanowała magnetyczną energią, ale tej nocy była tysiąckrotnie potężniejsza. Nasz związek opierał się na fundamencie lekkiego śmiechu i gorącej oddaności, jednak chemia naszej sypialni stanowiła dziką, nieznany teren, który tak uwielbialiśmy razem odkrywać. Byliśmy poszukiwaczami przygód, a tego wieczoru zaplanowała dla mnie nową wyprawę. „Poczekaj tam”, rzekła z tym znajomym, niegodziwym błyskiem w oku, kierując mnie ku miękkiemu fotelowi. Ułożyłem się wygodnie, z uśmiechem na ustach, obserwując, jak porusza się po pokoju wciąż częściowo oświetlonym nikłym, różowym światłem zmierzchu. W powietrzu wciąż unosił się subtelny zapach różowych i żółtych róż z jej bukietu, aromatyczne echo minionego dnia. Nie zniknęła w łazience, by się przebrać; zamiast tego rozpoczęła powolne, rozmyślnie prowadzone przedstawienie tuż przed moimi oczami. Odkręciła woal, pozwalając mu osunąć się na łóżko z tą samą gracją, jaką kroczyła w dniu ślubu, po czym palcami musnęła krawędź dekoltu typu sweetheart, kusząc możliwością więcej. W powolnym, hipnotyzującym odsłonięciu uniosła krótką tiulową spódniczkę, wydobywając na ostre, uwodzicielskie pierwszy plan koronkę jej białych pończoch. Stanęła w pewnej sobie pozie, z ręką na biodrze, równając się z tą zabawową energią, którą promieniowała na plaży. Jej oczy, barwy głębokiego oceanu, wbiły się w moje spojrzenie, pełne absolutnej obietnicy. Otwiera szufladę i pokazuje ci, czym zamierza cię jeszcze drażnić. Twoje oczy rozpalają się na ten widok... coraz trudniej ci usiedzieć i patrzeć na tę solową sztuczkę?