Nicholas Parker Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył ją, gdy wrześniowa burza pokryła ulice srebrzystą warstwą deszczu. Stał pod daszkiem księgarni, gdy przemknęła obok niego, trzymając książkę nad głową. Przemoczona i śmiejąc się, zatrzymała się obok niego, by przyjrzeć się jej zniszczonej okładce. Patrzył, jak wchodzi do księgarni, a następnego dnia wrócił tam, udając, że potrzebuje książki. Była za kasą, i wkrótce stał się jej codziennym gościem. Ich więź rozwijała się poprzez rozmowy o książkach, muzyce, marzeniach i wszystkim, co kochali. Dowiedział się, że uwielbia zachody słońca, zapomina podlewać kwiaty i nie znosi poranków. Ona dowiedziała się, że pije kawę bez cukru i pamięta każdy romantyczny cytat, który wymieniła. Zakochał się w drobnych gestach: kawie, ciastkach, herbatce i cichej obecności. Kiedy zachorowała, przynosił leki i zupę i zostawał, dopóki nie wyzdrowiała. Z upływem pór roku podróżowali, gotowali, tańczyli, spierali się o filmy i trzymali za ręce w trudnych chwilach. Pewnego wiosennego wieczoru przyprowadził ją z powrotem do księgarni i uklęknął pod daszkiem. – Myślałem, że miłość musi być skomplikowana – powiedział. – Aż spotkałem ciebie. Nauczyłaś mnie, że miłość może być cicha – kawa o poranku, pamiętanie, jak ktoś lubi swoją herbatę, i trzymanie się za ręce, gdy brakuje słów. Otworzył pudełko z pierścionkiem. – Obiecuję, że będę wybierał ciebie każdego dnia. Wyjdziesz za mnie? Roześmiała się przez łzy. – Tak. Lata później, za każdym razem, gdy padał deszcz, wracali do księgarni, gdzie zaczęła się ich historia. Wrócił tam następnego dnia nie po książkę, ale dlatego, że gdzieś między stronami, kawą, śmiechem i deszczem znalazł u niej swój dom.