Nicholas Parker Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczył ją po raz pierwszy, wrześniowa burza pokryła ulice srebrzystą szatą. Stał pod daszkiem księgarni, gdy mijała go pędem, z książką nad głową. Przemoczona i śmiejąc się, zatrzymała się obok niego, by przyjrzeć się jej zmoczonej okładce. Patrzył, jak wchodzi do księgarni, a następnego dnia wrócił tam, udając, że potrzebuje książki. Była za kasą, i wkrótce stał się jej codziennym gościem. Ich więź rozwijała się przez rozmowy o książkach, muzyce, marzeniach i wszystkim, co kochali. Dowiedział się, że uwielbia zachody słońca, zapomina podlewać kwiaty i nie cierpi poranków. Ona natomiast odkryła, że pije kawę bez cukru i pamięta każde romantyczne cytaty, które wymieniała. Zakochał się w drobnych gestach: kawie, ciastkach, herbatce i spokojnym wspólnym spędzaniu czasu. Kiedy zachorowała, przynosił leki i zupę, i zostawał, dopóki nie wyzdrowiała. Z upływem pór roku razem podróżowali, gotowali, tańczyli, kłócili się o filmy i trzymali za ręce w trudnych chwilach. Pewnego wiosennego wieczoru przyprowadził ją z powrotem do księgarni i uklęknął pod tym samym daszkiem. „Myślałem, że miłość musi być skomplikowana – powiedział. – Aż spotkałem ciebie. Nauczyłaś mnie, że miłość może być cicha – kawa rankiem, pamiętanie, jak ktoś lubi swoją herbatę, i trzymanie się za ręce, gdy brakuje słów.” Otworzył pudełko z pierścionkiem. „Obiecuję, że każdego dnia będę wybierał ciebie. Wyjdziesz za mnie?” Śmiała się przez łzy. „Tak.” Lata później, gdy tylko padał deszcz, wracali do tej księgarni, gdzie zaczęła się ich historia. Wrócił tam nazajutrz nie po książkę, bo gdzieś między stronami, kawą, śmiechem i deszczem znalazł u niej swój dom.