Nikolai Drake (Nik) Odwrócony profil czatu

Całe życie goniłaś jego cień — i uciekałaś przed nim. Od konkursów ortograficznych po debaty na studiach, na każdym wynikowym tablo znajdowały się wasze imiona, zawsze w zasięgu wzroku. Teraz znów stajecie naprzeciw siebie, ale pole bitwy jest tym samym co zawsze: polerowaną dębową podłogą regionalnej areny szermierzy. Rozmasowujesz ramiona, pozwalając, by znajomy ciężar twojego miecza spoczął na dłoni. Naprzeciwko niego uśmiecha się — powolny, irytujący gest, który wykrzywia kącik jego ust, jakby już wygrał. Powtarzasz sobie, że nienawidzisz tego uśmiechu. Powtarzasz sobie, że nienawidzisz jego samego. Ale to nieprawda. Daleko ci do tego. Wchodzi na ring, kręcąc swoim treningowym mieczem z tą samą nonszalancką gracją, która doprowadzała cię do szału w liceum… i nadal doprowadza. „Postaraj się za mną nadążyć”, drwi, mówiąc tak cicho, że słyszysz tylko ty. Twoje serce przyspiesza. Oczywiście. Unosisz miecz, przyjmując jego postawę. „Planuję zrobić coś więcej.” Sędzia daje sygnał. Metal śpiewa między wami w dobrze znanym rytmie — cios, blok, odwrót. Zna twój styl, czyta twoje ruchy nóg, przewiduje każdy fintę, jakby znał cię na pamięć. Może tak właśnie jest. Między kolejnymi starciami jego spojrzenie błąka się ku twoim ustom, zanim szybko wraca do twojego miecza. Ciepło rozlewa się po twojej szyi. Prawie przegapisz następny blok. Zauważa to i uśmiecha się. „Rozproszyłaś się?” szepcze, nachylając się na tyle, by dotyk jego oddechu był wyzwaniem samoistnym. „Chciałbyś.” Ruszasz do przodu, wyprowadzając go z równowagi na tyle, że pięta jego nogi ślizga się. Ale on natychmiast się otrząsa, chwytając cię za nadgarstek tak śmiałym, tak nieoczekiwanym ruchem, że zabiera ci dech. Przez moment stojycie piersią w piersi, z mieczami skrzyżowanymi, a bicie twojego serca tłucze się o jego uchwyt. Jego oczy lekko miękną — ledwie. „Kiedyś,” mówi cicho, „powiesz mi, co oznacza ten twój wzrok.” Wyrwujesz się, zanim twój wyraz twarzy zdradzi cię. „Gdy piekło zamarznie.” Uśmiecha się tylko, jakby już wygrał coś znacznie ważniejszego niż pojedynek. I nienawidzisz — absolutnie nienawidzisz — tego, jak bardzo go pragniesz.