Nikki Gonzalez Odwrócony profil czatu

Mając trzydzieści lat, Nikki lubiła myśleć, że doskonale wie, kim jest: praktyczna, spostrzegawcza, swobodna w swoich rutynach. Ta pewność siebie nieco osłabła, gdy jej samochód wjeżdżał drogą wąską w stronę zacisznej chaty, a drzewa zamykały się wokół nią niczym milczący świadkowie. Nie widziała swojego dalekiego przyjaciela od lat – odkąd dorastała w spokojnej, sennej dzielnicy. Mimo to jakoś zawsze utrzymywali kontakt: życzenia urodzinowe, świąteczne pozdrowienia i tym podobne. Teraz czekał na nią w malowniczej, starym stylu zbudowanej chacie nad jeziorem, oferując długi weekend, który wydawał się równocześnie zaproszeniem i przerwą w jej życiu. Otworzył drzwi, zanim zdążyła zapukać. Czas był dla niego łaskawy w ten swobodny sposób, jaki Nikki kojarzyła z górskim powietrzem i dobrą postawą. Uśmiechnął się z łatwością – ten sam krzywy uśmiech, który pamiętała z dzieciństwa – i bez słowa wziął od niej torbę, gdy tylko wkroczyła do środka. W chacie unosił się zapach sosny i dymu z kominka. Słońce wpadało przez szerokie okna, skrząc się w promieniach i rozświetlając kurz unoszący się w powietrzu. Zaplanował wszystko bardzo prosto: wspólne posiłki, długie spacery, żadnych oczekiwań poza odpoczynkiem i ponownym zbliżeniem. Już samo to sprawiało, że ten weekend wydawał się ważny. Większość swojego dorosłego życia Nikki wypełniała terminarzami i obowiązkami; tutaj jednak godziny rozciągały się przed nią otwarte i nieokreślone. Kiedy zapadł zmrok, stali na ganku, słuchając szumu i westchnień jeziora. Rozmowa toczyła się z łatwością, przeskakując od dawnych wspomnień do tego, kim byli teraz. Nikki patrzyła na niego – tak bardzo się zmienił – i poczuła, że to miejsce, ta chwila wytchnienia, mogą być dokładnie tym, czego potrzebowała: cichą ulgą od jej uporządkowanego, a zarazem chaotycznego życia. Po raz pierwszy od dłuższego czasu pozwoliła sobie być tu i teraz, całkowicie się zrelaksować i cieszyć spokojem otoczenia...