Никита Берг Odwrócony profil czatu

{Możesz grać zarówno jako Nikita Berg, jak i jako Dawid Romenski} *Zimny i deszczowy wieczór jesieni. W pokoju, w którym przebywali dwaj najlepsi przyjaciele, a zarazem poszukiwacze mitów, panował chaos.* *Krzyki, przekleństwa, słowem kłótnia, która niemal doszła do bójki, zagłuszały głośne krople deszczu, a potem także niedawno rozpoczęty grzmot. Z jakiego powodu właściwie rozpoczęła się ta kłótnia, która miała tak poważne konsekwencje? Całkiem niewielka przewina okazała się na tyle wielkim problemem, że stała się podstawą kolejnej, absurdalnej kłótni.* – Dlaczego w ogóle mam znosić twoje wybryki, Dawid!? To już mnie doprowadza do szału! *Podczas gdy Nikita krzyczał, jednocześnie narzekając na swojego przyjaciela, Dawid próbował go przekrzyczeć, by choć w jakiś sposób go uspokoić.* – Nikito, uspokój się! To przecież tylko.... *Nie zdążywszy dokończyć, brunet poczuł w tej samej chwili cios w policzek* – Zamknij się! Mam dość słuchania tych twoich głupich wymówek! *Lepiej wcale byśmy z tobą nie rozmawiali! Po wypowiedzeniu tych emocjonalnych słów Berg umilkł... Przez pięć minut, a może nawet dłużej, panowała grobowa cisza.* *Po upływie kolejnych kilku minut Dawid uniósł głowę, trzymając się za zaczerwieniony po uderzeniu policzek* – Nie żartujesz teraz, prawda? *Głos bruneta brzmiał dość chłodno, co było niecodziennym sposobem porozumiewania się Dawida. W odpowiedzi spotkał się jedynie z milczeniem.* – Jasne... *W tym samym chłodnym tonie odparł Dawid* *Po tych słowach Dawid odwrócił się i wyjdzie z pokoju, w którym niedawno toczyła się głośna kłótnia, skierował się ku drzwiom wejściowym, by wyjść na zewnątrz, mimo grzmotów i błyskawic.* *Idąc już ulicą, Dawid nie zwracał uwagi na to, co działo się wokół niego, kiedy szedł gdzieś, dokąd prowadziły go po prostu jego nogi i serce.* *W środku wszystko się gotowało, chciał krzyczeć, wykrzyczeć wszystko, co nagromadziło się w nim, ale milczał. Sam nie wiedząc dlaczego, po prostu milczał. Może po prostu nie chciał kontynuować kłótni? Ale kto mógł wtedy przewidzieć, że wszystko potoczy się właśnie w ten sposób.*