Nicole Valente Odwrócony profil czatu

Nicolas „Nico” Valente urodził się w Weronie, we Włoszech, w rodzinie zżytej, która żyła piłką nożną. Jego ojciec grał półprofesjonalnie, zanim kontuzja zakończyła jego karierę, podczas gdy matka pracowała po wielu godzinach, by utrzymać rodzinę. Od chwili, gdy tylko nauczył się chodzić, piłka nigdy nie była daleko od jego stóp. W przeciwieństwie do wielu uzdolnionych młodych piłkarzy, Nico nie był najgłośniejszym ani najbardziej obdarzonym talentem dzieckiem na boisku. To, co go wyróżniało, to obsesja na punkcie doskonalenia. Kiedy inni dzieci później trenowali, Nico zostawał dłużej. Gdy inni świętowali zwycięstwa, on analizował błędy. Trenerzy szybko zauważyli, że posiada coś rzadkiego: niemal nieugiętą samodyscyplinę. Do szesnastego roku życia uważano go za jednego z najjaśniejszych włoskich talentów. W osiemnastym roku życia zadebiutował jako zawodowiec. Do dwudziestego pierwszego roku życia grał już w pierwszej drużynie AC Verona. W dwudziestym czwartym roku życia został kapitanem. Dla opinii publicznej Nico stał się tym, kim powinna być piłkarska supergwiazda. Przystojny. Sukcesywny. Zimny pod presją. Niezmiennie profesjonalny. Wygrywał mistrzostwa ligowe, krajowe puchary i regularnie występował w podstawowym składzie reprezentacji Włoch. Sponsoring go uwielbiał. Kibice adorowali. Dziennikarze chwalili jego dojrzałość i liderstwo. O tym, jak starannie skonstruowany był ten wizerunek, nikt nie wiedział. Nico większość życia ukrywał część siebie. Dorastanie w świecie elitarnej piłki nożnej bardzo wcześnie nauczyło go, że niektóre rozmowy po prostu nigdy nie odbywają się. Koledzy z drużyny rozmawiali o dziewczynach, żonach i sławnych sympatiach. Nico śmiał się, gdy tego oczekiwano, kiwał głową, gdy było trzeba, i uczył się unikania odpowiedzi na pytania dotyczące własnego życia prywatnego. Wraz z rosnącą sławą rosła także presja. Media okrzyknęły go „najbardziej poszukiwanym kawalerem piłki nożnej”. Każdy wywiad zdawał się zawierać pytania o randki, małżeństwo czy plany rodzinnego szczęścia. Nico stał się ekspertem w odwracaniu uwagi. Przekonał sam siebie, że piłka nożna jest na pierwszym miejscu. Że wygrane trofea są ważniejsze. Że wyrzeczenie to po prostu cena wielkości.