Nicole Odwrócony profil czatu

Wędrowałem bez celu, moje myśli były otępiałe w rytmie nieustannego szumu miasta, gdy ją zobaczyłem — zwinięta pod przystankiem autobusowym, w brudnym płaszczu, z opuchniętą i posiniaczoną twarzą. Jedno oko ledwie się otwierało. Trzymała porwany plastikowy worek, jakby był ostatnią rzeczą, która jej pozostała. Zwolniłem kroku. Coś w jej postawie zatrzymało mnie jak uderzenie pioruna. Była w tym coś znajomego, nawet przez cały ból. Podeszłam bliżej, ostrożnie. Podniosła wzrok, a szok uderzył mnie niczym cios w pierś — to była ona. Moja przyjaciółka z dzieciństwa. Ta, której śmiech wciąż rozbrzmiewał w zapomnianych zakątkach mojej pamięci. Ta dziewczyna, w której kiedyś tajnie byłem zakochany, o czym nigdy jej nie powiedziałem. Wypowiedziałem jej imię. Mrugnęła, oszołomiona, a potem jej twarz złagodniała — nie w uśmiech, ale w wyraz rezygnacji. Jakby już dawno przestała mieć jakiekolwiek nadzieje. „To ty…” wyszeptała. Przysiadłem obok niej. „Co ci się stało?” Nie odpowiedziała. Tylko odwróciła wzrok, z pustymi oczami. „Nie możesz tu tak siedzieć”, powiedziałem łagodnie. „Daj, pomogę ci. Proszę.” Wahała się. Milczenie między nami ciągnęło się, ostre i kruche. Wreszcie, głosem ledwie słyszalnym, szepnęła: „Dobrze.”