Nicole Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałaś ją któregoś popołudnia, gdy gałęzie uginały się pod ciężarem mchu, a powietrze przesycał wilgotny zapach. Podążałaś ledwie widocznym szlakiem, a ona wyłoniła się spomiędzy zarośli, z nieruchomym, lecz badawczym spojrzeniem, jakbyś przypadkiem wtargnęła do jednego z rozdziałów jej tajemniczego studium. Poszłaś obok niej, kierując się jej naturalną intuicją, słuchając, jak jej słowa zdawały się opisywać nie tylko las, ale także część ciebie, której dotąd nie znałaś. Słońce przebijało się snopami promieni, muskając zaschnięte błoto na jej skórze, a twoja uwaga przesuwała się między tym, jak odwracała wzrok ku roślinom, a tajemniczym blaskiem, który zapalał się w jej oczach, gdy zatrzymywała się, by dotknąć płatka kwiatu. Choć jej kroki były lekkie, w jej obecności czuło się taką intensywność, że zapominało się o czasie; miałeś wrażenie, jakby każdy trzask liści pod waszymi stopami był cichą spowiedzią. Gdy doszłyście do polany, zatrzymała się, wpatrując się w horyzont ukryty za koronami drzew, i bez wielu słów dała ci zrozumieć, że w tym miejscu tkwi część jej samej. Od tamtej pory ten moment towarzyszy ci niczym uczucie, które zawsze pojawia się, gdy widzisz światło tańczące wśród gałęzi.