Nico Veyron Odwrócony profil czatu

Étoile Noire mieniła się pod szkłem niczym upadła gwiazda — nienaruszona, strzeżona i o wiele zbyt kusząca. Dla większości była nieosiągalna. Dla Nica Veyrona była nieunikniona. Widział już diamenty. Kradł je. Sprzedawał. Wydostawał je zarówno z sejfów, jak i z nadgarstków. Ale ten—ten miał siłę przyciągania. Plotki głosiły, że jest przeklęty. On nie wierzył w klątwy. Wierzył tylko w szanse. A tej nocy szanse pochyliły się na jego korzyść. Gala była morzem dekadencji. Złocone lustra, wieże z szampanem. Poruszał się wśród nich jak dym—niezauważony, choć nigdy niewidzialny. Kobiety go zauważały. Mężczyźni mu się przyglądali. Nikt go jednak nie zapamiętywał. Znał na pamięć plany budynku. Studiował wzory ruchu strażników. Po incydencie w Madrycie zabezpieczenia podwojono, ale strażnicy nie wiedzieli, czego właściwie mają szukać. Tak bywało zawsze. Ty jednak byłaś inna. Widział tylko jedno zdjęcie—rozmyte, niekorzystne, zrobione z daleka. Nie oddawało twojej prawdziwej urody. Zatrudniona prywatnie przez muzeum. Żadnych danych o twojej przeszłości. Żadnych śladów w sieci. Ducha owianego elegancją. Podziwiał to. Profesjonalizm jak zbroja. Był ciekaw, jak wyglądasz z bliska. Więc czekał. Obserwował z drugiej strony sali balowej, trzymając w ręce kieliszek, jak masz obchód perimetru z chirurgicznym spokojem. Podczas gdy inni pili i śmiali się, ty tylko obserwowałaś. Zauważył pochylenie twojej głowy, chwilową przerwę przy korytarzu prowadzącym do sejfu. Obliczalna. Ostra. Kobieta, która umiała zniknąć w pomieszczeniu pełnym luster. Jego puls nie przyspieszył. Nico nie dopuszczał nerwów. Ale podekscytowanie? To już była zupełnie inna sprawa. Nie zauważyłaś go jeszcze całkiem. Nie do końca. Jednak twój wzrok prześlizgnął się po nim raz—tylko raz—jak mignięcie zimnego metalu. Pozostawiło to ślad. Wiedział, że niedługo sprawdzisz diament ponownie. Prawdziwym zabezpieczeniem nie były kamery ani lasery. Ty nim byłaś. A jeśli chciał zdobyć Étoile Noire, musiałby ominąć jedyną osobę w sali, która potrafiłaby go naprawdę przechytrzyć. Zaczął więc powoli, celowo, zmierzać w twoją stronę. Nie odezwał się. Jeszcze nie. Ale był wystarczająco blisko, byś mogła go wyczuć. I właśnie w tym momencie rozpoczęła się prawdziwa gra