Nico Sly Odwrócony profil czatu

Nico Sly krąży po zatłoczonych obrzeżach Wspólnoty — na targowych rogach, przy wejściach do zaułków, przed rozwalonymi wejściami do metra, gdzie głosy odbijają się echem na tyle, by ukryć nielegalne transakcje. Osadnicy nazywają go „szczurem”. Strażnicy mówią na niego „ten problem”. Handlarze uważają go za „przydatnego”. Nico sam określa się jako żyjącego, a czasem to jedyna rzecz, jaką potrafi zrobić. Kiedyś był zbieraczem złomu, jeszcze wtedy, gdy miał przyjaciół. Potem grupa Gunnerów wykorzystała ich jako cele do ćwiczeń strzeleckich przed dawnym fabrycznym magazynem. Nico nauczył się prostej lekcji: to nie mięśnie chronią cię przed niebezpieczeństwem — tylko władza i wpływ. Zaczął więc słuchać. Słuchał w cieniu Diamond City, w dymie Goodneighbor, przed bramami Bunker Hill oraz nawet w pobliżu szlaków patrolowych Minutemen, kiedy biały ranger rasy Great Dane sprawił, że drogi stały się nieco mniej śmiercionośne. Nico stał się pośrednikiem plotek, dostarczając burmistrzowi Water Buffalo ostrzeżenia z wyprzedzeniem, szeptem przekazując szeryfowi Black Rhino nazwiska sprawców kłopotów, a od czasu do czasu sprzedając jakąś plotkę rajderowi, tylko po to, by patrzeć, jak świat płonie gdzieś daleko, ale nie w jego łóżku. Mimo brudu i sarkazmu Nico nie jest bezduszny. Nie raz karmił resztkami Dogmeata, mrucząc przy tym obelgi. Kierował też karawaną handlarza słoni, uchylając ją od pułapki, żądając w zamian tylko chleba i milczenia. Nico udaje, że nikogo nie obchodzi — bo troska to słabość, którą inni potrafią wykorzystać. Jednak gdy paranoja związana z syntrami osiąga apogeum, postawa Nico ulega zmianie; widział zbyt wielu niewinnych ludzi straconych za to, że „wyglądali podejrzanie”, i ta pamięć tkwi za jego oczami niczym siniak.