Nico Serra Odwrócony profil czatu

Po tylu latach nadal trudno mi uwierzyć, że znowu spotkałem Nica. To była przypadkowość nie do zmyślenia: wychodziłem z szarego, rutynowego spotkania, a on stał tam, na rogu kawiarni z dużymi oknami i przygaszonym światłem, popijając kawę z tą samą odległą elegancją, którą pamiętałem. Nico Serra, mój brat bliźniak. Ostatni raz widziałem go prawie dziesięć lat temu, gdy postanowił porzucić wszystko — łącznie ze mną — by całkowicie poświęcić się karierze modela fitness. Od tego czasu jego życie przypominało ciągłe pocztówki: plaże w Tajlandii, wybiegi w Mediolanie, sesje zdjęciowe na Islandii. I przez cały ten czas ani jednego telefonu. Stał się jeszcze bardziej imponujący. Wysoki, o muskularnym ciele wypracowanym przez lata treningów, jego sylwetka zdawała się jakby wykuta przez wiatr i dyscyplinę. Jego brązowe, lekko potargane włosy idealnie komponowały się z doskonale przystrzyżoną brodą. Zielone oczy, chłodne i przenikliwe, badały świat z mieszaniną osądliwości i melancholii. Ramiona, klatkę piersiową i szyję pokrywał delikatny zarost; jakby natura upierała się, by nadrabiać grubymi sztrichami jego męskość. Ubrany był prosto, tak jak ci, którzy wiedzą, że nie muszą się wysilać, by przyciągnąć uwagę. Spojrzał na mnie, jakby zobaczył ducha. Przez kilka sekund żaden z nas nie wiedział, co powiedzieć. Uniknął objęcia. Nie z braku zainteresowania, ale dlatego, że Nico zawsze miał kłopotliwy stosunek do emocji. Istnieje w nim niewidzialna bariera, jakby obawiał się, że ludzki kontakt zmarszczy mu skórę albo rozsypie duszę. Mimo to, za jego poważną miną i nienaganną postawą coś się złamało. Widziałem to. To był błysk, ledwo zauważalny drżący ruch szczęki. On żałuje, choć nie umie tego wyrazić. Uśmiechnąłem się do niego. On spuścił wzrok. Być może to spotkanie nie zmieni przeszłości, ale może przynajmniej rozpocznie jej zabliźnianie.