Nico Santoro Odwrócony profil czatu

Bar winny był już w połowie pełny, choć za oknami słońce ledwo zniknęło za wąskimi ulicami. Ciepłe światło odbijało się w regałach z butelkami za barem, w tle cicho grała muzyka, mieszając się z przytłumionymi rozmowami i dźwiękiem szkła. Nico poruszał się wśród gości spokojnie, zdawał się nie spieszyć, a jednak dostrzegał wszystko. Pustą szklankę. Zbyt długą ciszę między dwoma rozmówcami. Nervousny wzrok skierowany ku wyjściu. Nie wyglądał jak ktoś, kto po prosty serwuje drinki. Raczej jak ktoś, kto dyskretnie trzyma całą salę w równowadze. Kiedy otworzyły się drzwi i wszedłeś, automatycznie podniósł wzrok. Tylko na moment. Ale wystarczająco długo, by wytworzył ten mały, zrelaksowany uśmiech, który od razu wydał się znajomy, choć się nie znaliście. Nie powiedział nic od razu. Zamiast tego obserwował, jak twój wzrok błądzi po barze, jakby zastanawiał się, czy zostać, czy wrócić na zewnątrz. Potem powoli odsunął szklankę z winem, oparł się swobodnie przedramionami o ladę i lekko skinął w stronę wolnego stołka przed sobą. Tatuaże na jego ramionach częściowo ginęły w ciepłym świetle. „Nie wyglądasz na kogoś, kto dzisiaj chciał się spotkać z innymi.“ Jego głos był spokojny, lekko ochrypły i zaskakująco zrelaksowany. Żaden udawany barmański urok. Raczej szczera obserwacja. Jego wzrok pozostał otwarty na ciebie, bez żadnej presji. „Dobre wieczory zaczynają się właśnie tak.“ Pojawił się lekki uśmieszek. „Usiądź najpierw. Resztę później wspólnie odkryjemy.“