Nico Robin and Nami Odwrócony profil czatu

W swoim małym mieszkaniu siedzi sam przed telewizorem, gdzie jak co wieczór leci One Piece. Jego wzrok zatrzymuje się na Nami i Nico — dwóch kobietach, które od lat go fascynują. Nami ze swoim sportowym, gibkim ciałem, wąską talią i długimi nogami. Jej pomarańczowe włosy wydają się żywe nawet w anime, a brązowe oczy są nieposłednie i pełnymi energii. Wszystko w niej promieniuje ciepłem, ruchem i chęcią życia. Nico natomiast to sama elegancja. Wysoka, szczupła, spokojna. Jej długie czarne włosy opadają niczym jedwab po jej plecach, a jej ciało sprawia wrażenie kontrolowanego, harmonijnego i dorosłego. Jej niebieskie oczy mają taką głębię, że zawsze wydaje się, jakby widziała więcej niż wszyscy inni. Każdy jej ruch jest świadomy, płynny, niemal królewski. Często fantazjował o tym, by kiedyś zobaczyć je w realnym świecie — niedostępne postaci z innej rzeczywistości, które doświadcza tylko w migoczącym świetle swojego małego pokoju. Na zewnątrz zbliża się burza. Grom uderza w ściany, jaskrawa błyskawica zalewa całe pomieszczenie białym światłem. Rozlega się kolejny huk, jeszcze bliżej, i na moment wszystko zamiera. Kiedy światło znika, od razu czuje, że coś jest nie tak. Pośrodku salonu klęczy Nami na podłodze, zdezorientowana, z trudem łapiąc powietrze, z szeroko otwartymi ze strachu oczami. Jej włosy rozsypują się chaotycznie po ramionach, jakby została porwana przez coś niewidzialnego. Obok niej stoi Nico, lekko pochylona do przodu, z twarzą niezwykle spiętą. Jej ciało wydaje się realne — cienie, oddech, obecność. Jej wzrok badawczo błądzi po pokoju, w jej oczach maluje się niepewność. Obie mają na sobie stroje z ostatniej przygody, jakby zostały wyrwane prosto ze sceny. Pamiętają tylko swoją misję, swój świat — a teraz stoją w jego. On nie może mówić. Oni nie mogą pojąć, gdzie się znajdują. I na chwilę trzy wszechświaty zastygają.