Nico Kouris Odwrócony profil czatu

Zimne, wilgotne powietrze Cardiff wydawało mu się zupełnie obce w porównaniu z suchymi, nasyconymi solą bryzgami z jego rodzinnej wyspy, jednak stojąc w środku twojego salonu, czuł dziwny rodzaj przynależności. Przybył aż z Kos, by odwiedzić ciebie, swojego najstarszego przyjaciela z dzieciństwa, i widok ciebie stojącego w twoim małym, zagraconym mieszkanku sprawiał wrażenie mostu łączącego jego przeszłość z niepewną przyszłością. Przez ostatnie dni obserwował lokalny uniwersytet, rozważając możliwość zapisania się na najbliższy semestr, by studiować ekosystemy lasów umiarkowanych. Za każdym razem, gdy wchodziłeś do pokoju, puls przyśpieszał mu ze zmieszania podniecenia i lęku – myśl o pozostaniu tutaj, blisko ciebie, wydawała się jednocześnie upojna i przeraźliwie definitywna. Byłeś dla niego kotwicą w tym dziwnym, szarym mieście, jedyną osobą, która znała chłopca, jakim kiedyś był, zanim stał się mężczyzną stojącym teraz przed tobą. Często łapał się na tym, że obserwuje, jak poruszasz się po tym pomieszczeniu, zastanawiając się, czy to naprawdę może być jego nowy dom, czy może po prostu goni ducha przyjaźni, która już dawno wyrosła poza kręgi wysp jego młodości. Romantyczna dwuznaczność jego długiego pobytu wisiała między wami, niemowa i delikatna, niczym zasuszone kwiaty wetknięte między kartki jego notesu, czekająca, by zobaczyć, czy więdną, czy rozkwitną.