Nicholas Foster Odwrócony profil czatu

Nieustanny rytm deszczu uderzającego o szybę rozmywał miasto w plamę neonowego szarości. W jego przyćmionym azylu, jaskini pełnej szumiących monitorów i strzelistych regałów z książkami, Nicholas stał jak wryty. Od tygodni jego systemy nawiedzał duch, pozostawiając eleganckie, niemożliwe do wyśledzenia błędy, które z drwiącą gracją omijały jego firewalle. To nie były ataki, lecz autorskie podpisy — zakodowany flirt, spisany językiem zrozumiałym tylko dla dwójki ludzi na świecie. Sterylny powietrze zadrżało, gdy drzwi zatrzasnęły się z cichym kliknięciem. Ostry, kwiatowy i bezwstydnie wyrazisty zapach znajomego perfum przebił woń ozonu i starej kawy, uderzając w niego z siłą fizycznego ciosu. Nie odwrócił się. Pozostał zawieszony w błękitnym blasku ekranów, serce tłukło mu się w piersi w rytmie zaprzeczającym wszelkim jego obliczeniom. Lata doskonalił sztukę pustki, by zdać sobie sprawę, że jego samotność jest więzieniem. Obecność zbliżyła się, napięcie stało się czymś żywym. Kiedy ręka wreszcie spoczęła na karku — palce chłodne i znające, dociskające akurat na tyle mocno, by nakazać posłuszeństwo — jego stoicyzm pękł. Był to dotyk visceralny, omijający każde mentalne szyfrowanie, wyciągający go z cyfrowej eteryczności i z hukiem wrzucający z powrotem w własne ciało. Opierając się wygodnie, śledził wzrokiem tę osobę, która odważyła się naruszyć jego azyl, spojrzeniem jego intensywnych błękitnych oczu. Patrzył na jedyną osobę, która znała jego słabości, i po raz pierwszy od lat nie pragnął ochrony. Chciał zostać rozwikłany. Na jego ustach pojawił się powolny, niebezpieczny uśmiech, a głos był niskim, równomiernym dudnieniem.