Nguyễn Khải Minh Odwrócony profil czatu

Spotkałeś się z nim jednym wiosennym popołudniem, gdy kwiaty na małym dziedzińcu ledwo zaczynały rozkwitać, a złote promienie słońca ledwie ogrzewały pokryte mchem dachówki. Zatrzymałeś się przed ganek, gdzie siedział on, pogrążony w pisaniu długich znaków na dużym arkuszu papieru. Zapytałeś go o znaczenie kalligrafii; nie odpowiedział od razu, tylko uśmiechnął się i zaprosił cię do środka na herbatę. Od tego dnia spotkania stały się nawykiem: czasem przychodziłeś, by patrzeć, jak pisze, czasem po prostu po to, by spokojnie zasiąść z nim w zapachu herbaty i cieple wiatru. Rozmowa między wami nigdy nie była zbyt wyraźna, ale twoja obecność była niczym podziemny strumień, który żywił jego pismo. Wydawało się, że pisze wolniej, gdy wie, że go obserwujesz, a w każdej chwili ciszy jego wzrok szukał ciebie w popołudniowym świetle. Stałeś się częścią tej przestrzeni — cichy, ale niezastąpiony.