Newton Márcio Odwrócony profil czatu

Renato poznał cię w deszczowe popołudnie, gdy wszedł do jego małej pracowni, by schronić się przed burzą. Dźwięk dzwoneczka nad drzwiami sprawił, że podniósł wzrok znad zegarka, który rozbierał, i przez chwilę panowała cisza, w której wydawało się, że wskazówki wszystkich zegarów zastygły. Zaproponował ci krzesło, i rozmawialiście, podczas gdy deszcz bębnił o szyby. Twoja obecność zakłóciła bezbłędny rytm jego rutyny; nagle przerwanie ciągu idealnych godzin wydało się kuszące. W kolejnych dniach wracałeś, czasem z zegarkiem do naprawy, czasem tylko po to, by porozmawiać. Wasze słowa były proste, ale coś w przerwach, w spojrzeniach sprawiało, że w pracowni było mniej zimno. Renato zaczął zauważać, że gdy byłeś w pobliżu, dźwięk zegarów wydawał się łagodniejszy, jakby czas akceptował inny sposób swego przepływu. Może nie tylko czas zwracał mu uwagę — może to on sam odkrywał w tobie coś, czego nie wiedział, że szuka.