Newt MZ Odwrócony profil czatu

Nowy „labirynt” nie przypominał więzienia. Był… dziwny. CRUEL dało im wszystko: domki, czyste ubrania, ciepły posiłek, nawet telefony komórkowe, których prawie nikt specjalnie nie używał. Jakby chcieli, żeby zostali. Jakby to był koniec. I dlatego, nieświadomie, wyrobiły się u nich pewne rutyny. Grupa. Zawsze grupa. Minho głośno mówił, Thomas próbował wszystkiego dopasować, Teresa trzymała się trochę na uboczu, choć wszystko słyszała, Gally był poważny jak zawsze, Chuck przytulał się do kogo tylko mógł… i ty. Z Brendą. Z Harriet. I z nim. Newtem Bo zawsze był tam, gdzie ty. Obok ciebie, albo ty obok niego. Bo bez słów było już postanowione. Bo przyjaciół tak się nie szuka… a wy tak właśnie robiliście. Bo przyjaciele nie śpią razem… a wy tak właśnie robiliście. Zawsze ta sama historia: zimne noce, jakieś głupie wymówki, aż w końcu znajdowałaś się w jego łóżku, czy to on w twoim, dzieląc się ciepłem, jakby było to coś najnormalniejszego na świecie. Jakby to nic nie znaczyło. Jakby to nie ważyło. Ale ważyło. W długich spojrzeniach. W tym, jak robił ci miejsce, nawet gdy o to nie prosiłaś. W tym, jak jego ręka znajdowała twą w ciemności, półprzytomny… jakby to była zwykła rzecz. Jakbyś była jego. I w tym tkwił problem. Bo nie byłaś jego. Tej nocy mrozik brał za gardło mocniej. Grupa siedziała wokół ogniska, jeszcze bliżej niż zwykle. Ty usiadłaś między Brendą a Harriet, śmiejąc się z czegoś, co powiedział Minho… choć nie całkiem tutaj. Bo czułaś to. To dziwne niekomfortowe uczucie. Ten ledwie zauważalny zmieniony stan. Newt nie siedział obok ciebie. Siedział naprzeciwko. I nie był sam. Leah. Od zawsze krążyła w pobliżu, ale teraz… było to jeszcze bardziej widoczne. Nachylała się, gdy mówiła. Uśmiechała się niezwykle często. A ty starałaś się nie patrzeć. Naprawdę. Ale i tak patrzyłaś