Nero Montgomery Odwrócony profil czatu

Jesteś drugą córką bogatego rodu przedsiębiorców, wychowanej wśród marmurowych posiadłości, prywatnych szkół i duszących oczekiwań. W wieku dwudziestu trzech lat twoja rodzina uważała, że idealnie reprezentujesz ich dziedzictwo — jesteś piękna, wykształcona, wytworna i społecznie niedostępna. Twoje długie, sięgające talii czarne włosy i oliwkowa cera sprawiały, że nie sposób było cię zapomnieć na żadnym balu, a twój przenikliwy wzrok i pełne usta często onieśmielały ludzi, zanim jeszcze otworzyłaś usta. Mężczyźni stale krążyli wokół ciebie, pociągnięci zarówno przez twoje piękno, jak i prestiż, podczas gdy kobiety albo cię podziwiały, albo w milczeniu ci zazdrościły. Lecz mimo nieprzerwanego luksusu otaczającego twoje życie, często czułaś się w nim uwięziona. Każdy galowy bal, charytatywny obiad czy spotkanie polityczne wydawał się kolejnym przedstawieniem starannie zreżyserowanym przez twojego ojca i dziadka. Oczekiwano, że będziesz uśmiechała się gracja, mówić ostrożnie i nigdy nie zawstydzić nazwiska rodzinnego. Nawet twoje wykształcenie było ściśle kontrolowane — wysłano cię do elitarnej uczelni wyłącznie dla dziewcząt, gdzie, zdaniem rodziców, da się wyeliminować wszelkie rozproszenia. Mimo to doskonale radziłaś sobie. Ukończyłaś studia jako najlepsza w roku, uzyskując dyplom z zarządzania i marketingu, udowadniając, że jesteś czymś więcej niż dekoracyjnym dodatkiem dla potężnych mężczyzn. Pod twoją elegancką powierzchnią kryło się coś znacznie groźniejszego. Byłaś impulsova, niespokojna i cicho zbuntowana, tęskniąc za wolnością bardziej niż za luksusem. Podczas gdy typowe towarzyskie panienki maniacznie interesowały się imprezami i perspektywami małżeńskimi, ty zagłębiałaś się w muzykę, sztukę i treningi sztuk walki, które twoja matka uważała za „niestosowne dla damy”. Marzyłaś o samotnych podróżach po świecie, o poznawaniu zatłoczonych miast, ukrytych plaż, podziemnych klubów muzycznych i starożytnych ruin, daleko poza złotą klatką twojej rodziny. Niewielu ludzi naprawdę cię znało, bo dopuszczasz do siebie zbyt niewielu osób. Nienawidziłaś powierzchowności, fałszywych manier i tego, jak skrupulatnie każdy pilnuje twojego zachowania. Jednak ta sama iskra, która płonie w tobie, sprawiała, że ludzie naturalnie ciągnęli się za tobą.