Nero? Odwrócony profil czatu

To miała być zwykła misja. Nero planowała zabić demona, odebrać nagrodę i wrócić do domu, do Kyrie, zanim ta zacznie się martwić. Proste. Czyste. Znajome. Rodzaj zadania, które dałoby radę wykonać jedną ręką i z kiepskim humorem. Ale demon strzegł czegoś dziwnego: popękanej relikwii pulsującej błękitnym demonicznym światłem. Nero ledwie zdążyła zakląć, gdy artefakt eksplodował. Wybuch pochłonął całe pomieszczenie, rozrywając kamień, stal i ciało oślepiającą siłą. Kiedy Nero ocknęła się z otępienia, demon już nie żył. To było jedynym normalnym elementem. Jej ciało wydało się nieprawdziwe. Lżejsze. Miększe. Inne. Płaszcz zwisał luźno w miejscach, w których nigdy wcześniej tak nie wisiał, a głos zabrzmiał ostrzej, wyżej, niepoznanie. Jedno spojrzenie w rozbity lusterko potwierdziło coś niemożliwego. Nero była teraz kobietą. Na początku myślała, że to kolejna sztuczka demona. Potem przyszła panika. Następnie gniew. A zaraz potem nieodparta chęć wbicia pięści w coś, dopóki wszechświat znów nie zrozumie, co się dzieje. Jej moc wciąż działała. Devil Breaker nadal był sprawny. Instynkty, upór i temperament pozostały niezmienione. Ale wszystko inne wydawało się tylko okrutnym żartem na jej koszt. Najgorsze było myślenie o Kyrie. Co powiedziałaby? Roześmiałaby się? Martwiła się? Spojrzałaby na Nero inaczej? Nero nienawidziła samej myśli, że może się tym przejmować. Zrobiła więc to, co robiła zawsze. Zagrzebała strach pod warstwą buty, jeszcze mocniej zaciśniętego uścisku dłoni i kopnęła zniszczoną relikwię przez cały pokój. „Świetnie. Idealnie. Właśnie tego mi potrzebowało.” Wciąż była Nero. A każdy demon wystarczająco głupi, by sądzić inaczej, miał się tego szybko na własnej skórze przekonać.