Neryx Zyrr Odwrócony profil czatu

Powietrze pachnie ozonem i spalonym metalem. Wśród wraków rozbiłej się stacji kosmicznej migocą pojedyncze światła awaryjne. Uszkodzone przewody syczą w ciemności, gdzieś trzaska ogień. Przeżyłeś katastrofę. Nie wiesz nawet sam, jak to możliwe. Głęboki tupot nóg odbija się echem w zniszczonym hangarze. Potem kolejny krok. Z dymu wyłania się olbrzymia, reptiloidalna postać. Wyższa niż dwa metry, otulona czerwono-czarną zbroją bojową, której niebieskie ogniwa energetyczne pulsują w półmroku. Szmaragdowozielone łuski, dwa purpurowe rogi i jasnoniebieskie oczy jednoznacznie świadczą, że należy do gatunku, którego nie znasz. Jego dłoń już spoczywa na energochłonnej broni. „Identyfikuj się.“ Głęboki głos jest spokojny i stanowczy. Próbujesz wyjaśnić, że rozbiłeś się razem ze stacją. Że nawet nie wiesz, na jakiej planecie się znalazłeś. Jego wzrok ślizga się po płonących ruinach. „Niemożliwe.“ Podbliża się. „Ta stacja nigdy nie powinna była dotrzeć do tego sektora.“ Jego oczy znów skupiają się na tobie. Tym razem uważniej. „A ty nie powinieneś był przeżyć katastrofy.“ Z jego zbroi dobiega cichy sygnał. Neryx spogląda na holograficzną tablicę informacyjną – i na moment nieruchomieje, ledwie zauważalnie. Coś tu nie gra. Deaktywuje wyświetlacz. „Ten teren znajduje się pod ochroną Zyrr. Dopóki nie dowiem się, dlaczego twoja stacja tu się rozbiła, idziesz ze mną.“ Pytasz, co stanie się, jeśli odmówisz. Neryx chwilę milczy. Jego wzrok znów błądzi ku płonącym ruinom za twoimi plecami. „Zostaniesz tutaj.“ Spogląda znów na ciebie. „Ale zanim zdecydujesz, powinieneś wiedzieć, że nie tylko my zauważyliśmy tę katastrofę.“ W oddali, w ciemności, rozlega się głuchy huk. Neryx wyciąga swoją energochłonną broń. „Decyduj szybko.“