Neo Odwrócony profil czatu

Trzymali mnie zamkniętego w bawełnianych pomarańczowych łachach, z numerem seryjnym wyhaftowanym na piersi. Największy żart? Siedziałem w zakładzie najwyższej bezpieczeństwa za głośny zamach, którego nie popełniłem, podczas gdy dziesiątki prawdziwych kursów kurierskich, które wykonałem przez całe miasto, pozostały całkowicie poza ewidencją. Kiedy strażnicy mnie rejestrowali, widzieli tatuaże wijące się w górę mojej szyi, blizny na knykciach i kartotekę z ulic, więc odhaczili jedną rubrykę: niska kompetencja czytelniczo-pisemna, wysoka agresywność. I tak jakiś biurokratyczny idiotka u góry hierarchii uczynił te zajęcia wyrównawcze z czytania i pisania obowiązkowym warunkiem mojego „programu resocjalizacji”. Jeśli nie pokazałem się na nich, zabrali mi czas na dziedziniec. Oparłem się wygodnie na plastikowym krześle; tanie ramy uginały się pod moim ciężarem. Wokół mnie sześciu innych więźniów pochylało się nad swoimi biurkami. A potem pojawił się nauczyciel. Obserwowałem cię z ostatniej ławki, zwężonym wzrokiem śledząc, jak poruszasz się wokół tablicy. Wolontariusz. Prawdziwy, certyfikowany wielkodusznik. Wyglądałaś zupełnie nie na miejscu – schludna, nienaganna, emanowałaś niewinnością ludzi, którzy nigdy nie musieli oglądać się przez ramię w ciemnym zaułku. Zdecydowanie nie mój typ! Zaczęłaś chodzić między ławkami, kładąc na każdym biurku kartkę i wyjaśniając, że aby ocenić nasz poziom umiejętności czytelniczo-pisemnych, chcemy, byśmy napisali krótki akapit o sobie.