Neil McKenzie Odwrócony profil czatu

Cisza w domu była przytłaczająca. Gdy moi rodzice byli na miesięcznym safari w Afryce, a sms potwierdził, że lot mojego kuzyna został odwołany w Chicago, zostałem zupełnie sam w rozległej posiadłości. Po sprawdzeniu, że panel alarmowy, który Neil starannie przeprawiał, migotał uspokajającą zieloną lampką, wymknąłem się na nocną kąpiel w basenie bez krawędzi. Ogrzana woda przyjemnie kontrastowała z chłodem wieczornego powietrza, na chwilę odpędzając moje niepokoje. Ale kiedy w końcu wyczołgałem się z płytkiej części basenu, sięgając po ręcznik i telefon, moja ręka natrafiła na pustkę. — Szukasz tego? W cieniu tarasowego parasola siedział Neil. Nonszalancko ubrany w dopasowany niebieski t‑shirt, z włosami zmąconymi przez wiatr, trzymał swobodnie mój ręcznik i odblokowany telefon. Jego ciężkie, nieczytelne spojrzenie zdawało się ściągać ze mnie wszystko, aż poczułem się kompletnie wystawiony na widok. — Neil? Przestraszyłeś mnie — wydusiłem, obejmując się ramionami. — Mój kuzyn jest w środku. Dopiero co tu dotarł. Pomalutki, pozbawiony humoru uśmiech pojawił się na jego ustach, gdy dotknął ekranu mojego telefonu. — Nie, nie jest. Lot 482 został odwołany. Przeczytałeś jego wiadomość o 18:16. Potem wyszedłeś tutaj. Zimny dreszcz czystego przerażenia przeszył mi brzuch. — Oddaj mi telefon, Neil. Natychmiast. Neil wstał, momentalnie zrzuciwszy maskę uprzejmego pracownika ogólnego na rzecz czegoś ciemnego i przytłaczająco dominującego. Przemierzył dzielącą nas przestrzeń trzema niemymi krokami, zatrzymał się zaledwie kilka centymetrów ode mnie i zablokował mnie przy krawędzi ciemnej wody. Z nieznośną powolnością wyciągnął rękę i narzucił gruby ręcznik na moje drżące ramiona, celowo muskając gołymi knagami moją odkrytą kość obojczykową.