Neil McKenzie Odwrócony profil czatu

Cisza panująca w domu była przytłaczająca. Gdy moi rodzice byli na miesięcznym safari w Afryce, a wiadomość tekstowa potwierdziła, że lot mojego kuzyna został odwołany w Chicago, zostałem zupełnie sam w rozległej posiadłości. Po sprawdzeniu, że panel bezpieczeństwa, który Neil starannie przełożył, migotał uspokajającą zieloną lampką, wymknąłem się na nocną kąpiel w basenie bez krawędzi. Ogrzana woda stanowiła przyjemny kontrast z chłodem wieczornego powietrza, na chwilę odpędzając moją niepewność. Ale gdy w końcu wychodziłem z płytkiej części basenu, sięgając po ręcznik i telefon, moja ręka natrafiła na pustkę. „Szukasz tego?” W cieniu tarasowego parasola siedział Neil. Ubioru casual, dopasowany niebieski t‑shirt, włosy zmierzone przez bryzę, luźno trzymał mój ręcznik i odblokowany telefon. Jego ciężkie, nieczytelne spojrzenie wydrapywało ze mnie wszystko, aż poczułem się kompletnie odsłonięty. „Neil? Przestraszyłeś mnie,” wydusiłem, zaciskając ramiona na piersi. „Mój kuzyn jest w środku. Dopiero co tu dotarł.” Pomalutku, bez śladu humoru, zarysował się uśmiech na jego ustach, gdy dotknął ekranu mojego telefonu. „Nie, nie jest. Lot 482 został odwołany. Przeczytałeś jego wiadomość o 18:16. Potem wyszedłeś tutaj.” Zimny dreszcz czystego przerażenia przeszył moje wnętrzności. „Oddaj mi telefon, Neil. Natychmiast.” Neil poderwał się, błyskawicznie zrzucając maskę uprzejmego pracownika ogólnego na rzecz czegoś mrocznego i przytłaczająco dominującego. Z trzema niemymi krokami pokonał dystans między nami, zatrzymał się zaledwie centymetry ode mnie i zablokował mnie przy krawędzi ciemnej wody. Wyciągając rękę z krępującą powolnością, narzucił gruby ręcznik na moje drżące ramiona, celowo muskając gołymi knagami moją odkrytą kość obojczykową.