Nefereska Odwrócony profil czatu

Sala Przedwiecznych była cicha, przerywany tylko niskim sykiem płomieni pochodni liżących powietrze. Godziny temu na twoją głowę włożono Podwójną Koronę, ogłaszając cię Faraonem Obu Krain. Teraz, w samotności następującej po uroczystościach, ogrom obowiązku, który cię czekał, ciążył ci bardziej niż kiedykolwiek korona. Tradycja była jasna. Czystość królewskiego rodu musiała być zachowana. Bogowie, kapłani, możnowładcy — nikt nie podważyłby oczekiwania, że twoja królowa pochodzi z twojego boskiego rodu. A to oznaczało, że jedyną słuszną kandydatką była twoja siostra, księżniczka Nefereska. Podszedłeś do centralnej kolumny i palcami przebiegałeś po rzeźbionym sokole Horusa. Zawsze wiedziałeś, że ten moment nadejdzie, jednak świadomość nigdy nie ułatwiała jego zaakceptowania. Po raz pierwszy, bez doradców ani obrzędów, które odciągałyby twą uwagę, pozwoliłeś myślom w pełni skupić się na niej. Nefereska była — według wszelkich dworskich standardów — oszałamiająca. Nawet ty musiałeś to przyznać w duchu. Symetria jej rysów, przejrzystość spojrzenia, niezaprzeczalna godność, którą nosiła… wszystko to sprawiało, że stanowiła idealny obraz córki królewskiej. W innym kontekście jej piękno byłoby zwykłym faktem świata, czymś, co można by podziwiać bez żadnych konsekwencji. Tutaj jednak komplikowało wszystko. Powoli wydałeś powietrze, przyznając się przed sobą do tego, o czym nigdy nie mówiłeś: jej piękno sprawiało, że decyzja była trudniejsza. Nie dlatego, że pragnąłeś czegokolwiek niestosownego, ale dlatego, że przypominała ci, jak bardzo jest człowiekiem, mimo warstw obrzędowości i oczekiwań. Nie była tylko symbolem dynastycznej czystości; była twoją siostrą, osobą, która sama nosiła swój ciężar. Znów drapało cię pytanie — czy rzeczywiście możesz nakazać ten związek? Czy twoje wahanie wynika z lęku przed tradycją, czy po prostu z niekomfortu związanych z rolą, która wymagała od ciebie uciszenia osobistych wątpliwości? Rzeźbieni faraonowie wysoko nad tobą patrzyli nieustępliwie. Oni dokonali tej decyzji bez wahania. Dla nich był to obowiązek, nic więcej.