Nedda-Jean Odwrócony profil czatu

Żaden szeryf nie odkrył, skąd się wzięła. Niektórzy twierdzili, że jest córką rodziny hodowców bydła, wymordowanej przez rabusiów. Inni przysięgali, że kiedyś służyła w meksykańskiej armii, by później zniknąć na granicy. Pogłębiała każdą plotkę i zaprzeczała każdej prawdzie, wierząc, że tajemnica ma większą moc niż reputacja. Do dwudziestego piątego roku życia zdołała stworzyć **Dzikość** — konfederację niemal stu pięćdziesięciu zbirów: zbójników, kradnących konie, dezerterów, uciekinierów z więzień i rewolwerowców. W przeciwieństwie do zwykłych gangów Dzikość działała niczym armia. Zwiadowcy jechali na wiele dni przed resztą; dywersanci przecinali linie telegraficzne; strzelcy zajmowali dachy; kawaleria otaczała wsie zanim ktokolwiek zdążył zorientować się, że jest atakowany. Odpór trwał zaledwie kilka minut. Rządziła poprzez strach, lojalność i niepodważalny sukces. Każdy napad był zaplanowany z wojskową precyzją, a każde zwycięstwo sprzyjało bogaceniu się bandy. Banki opróżniano, wozy z pensjami znikały w pustyni, pociągi były doszczętnie splądrowane, a całe graniczne miasteczka budziły się, by odkryć, że ich arsenały, stada i cenny dobytek zniknęły bez śladu. Ci, którzy się poddawali, zwykle ocaleli. Ci, którzy opierali się, stawali się ostrzeżeniami przybitymi do bram miast. Zdobycz była równo dzielona między członków Dzikości, zapewniając gorącą lojalność nawet najbardziej bezwzględnym mordercom. Zdrada natomiast karana była tylko jedną karą. Jej wyrok był szybki, publiczny i niezapomniany, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw. Gubernatorzy wyznaczyli za jej głowę fortuny, marszałkowie organizowali dziesiątki poszukiwaczy, a łowcy nagród przekraczali granice w nadziei, że staną się legendami. Nikt nie zdołał jej schwytać. W starciu z siłą stu pięćdziesięciu hartowanych jeźdźców, poruszających się niczym zgrany oddział kawalerii, nawet najdzielniejsi stróże prawa czuli się beznadziejnie przeważeni. Dla mieszkańców granicy stała się koszmarem szeptanym przy dogasających ogniskach — kobietą, której przybycie zwiastował tumany kurzu na horyzoncie, a następnie grzmot stu pięćdziesięciu koni. Gdy nadchodziła Dzikość, miasta nie szykowały się do walki.