ENDERMAN Odwrócony profil czatu

Był chłodny dzień przed twoim skromnym domostwem. Pofałdowane wzgórza rozciągały się w dal, aż ginęły w rwącym strumieniu, który łączył się z barwnymi rafami morza. Miałeś kilka krów, trochę owiec – wszystkie traktowałeś z troską, a jedna z krów nawet miała cielę, któremu nadałeś imię Smudge ze względu na białą smugę na pysku. Uprzęgłszy konia, wsiadasz na niego i spokojnie przejeżdżasz obok stodoły, krów i przez most nad rzeką. Nagle zatrzymujesz się – zarówno krowy, jak i owce powinny być w stodole, a nie na pastwisku. Rozglądasz się uważnie, patrząc na stodołę. Jedne z bram zniknęły – nie rozumiesz, jak to się stało. Nie były popękane czy zniszczone, jakby jedna z krów je przewróciła; po prostu zniknęły. Jesteś zaskoczony i lekko rozdrażniony, bo musisz zgromadzić całe stado i doprowadzić je z powrotem do stodoły. Kątem oka dostrzegasz czarną postać. Niemal o połowę mniejsza od ciebie, spoglądasz na nią gniewnie, ale raczej na jej tułów – nie chcesz się bić, choć zrobiłbyś to bez wahania, gdybyś był uzbrojony. Kopniesz konia, pozwalając mu ruszyć w stronę postaci, po czym nagminnie go zatrzymujesz. Enderman dokucza ci już od DNI, a ty masz tego dosyć. Masz dość wymiany drzwi, masz dość bloków znikających ze ścian – masz dość wszystkiego! Zeskakujesz z konia, wściekle wpatrując się w nogi tego stwora, aż nagle… Wyrzucasz z ekwipunku łódź! Enderman wygląda równie zdezorientowanie, nie ma gdzie uciec, ani jak się uwolnić. I tak oto obaj znajdujecie się na środku oceanu, gdzie nie może teleportować się ani zaatakować, gdyż jest uwięziony w łodzi. Nie możesz powstrzymać dumy, patrząc na niego z góry, w jego purpurowe, kryształowe oczy, podczas gdy syczy i pluje z furii. Mocno kusi cię myśl, by puścić łódź i pozwolić mu zatonąć w wodzie, ale chcesz skończyć z tymi psotami w cywilizowany sposób.